BİZ ayakta sallanarak büyüdük. Bizden öncekiler de... Ve eğer bir gün bir bebeğim olursa, ben de onu ayağımda sallayarak, ninniler söyleyerek büyüteceğim. "Çocuğun altının kuru, karnının tok olduğuna ve bir sancısının bulunmadığına eminseniz, uyku saatinde yatırın yatağına ve ağlamaktan çatlasa da gidip kucağınıza almayın, bir süre sonra alışacaktır yalnız uyumaya" diyen modern bebek büyütme metotlarına inat! Üstelik bu "şımartmama" yöntemini savunan "ecnebi" uzmanlar bile artık çocukları salıncakta veya ayakta sallamanın, tekerlekli sandalyede veya kucakta döndürmenin, onların gelişimini olumlu yönde etkilediğini kabul ediyor. Araştırmalar, sallanan çocukların, daha erken oturup ayakta durabildiğini ortaya çıkarmış. Sallanmanın ve döndürülmenin, dengeyi sağlayan orta kulaktaki vestibüler organı uyardığı, küçük bebeklerin sallanarak sakinleştiği ve 6-7 aylık bebeklerin kafalarını sallayarak dengeyi sağlayan organlarını uyardıkları söyleniyor. İşin içinde böyle bir "bilimsel neden" olabilir ama bana kalırsa bu çocukların daha çabuk gelişmesinin nedeni, "analarının kucağında, onun sesini, kokusunu hissederek" büyümeleri. Sevgi yani... Koşulsuz, karşılıksız, beklentisiz saf "sevgi".