25 yıldır savaş var. 47 bin insan öldü. Binlerce ocağa ateş düştü. Savaş tacirlerinin cebi doldu. Ve bir gün geldi. Barış umudu belirdi. "Bir grup PKK'lının teslim olacağı," açıklandı. Medyada yer yerinden oynamalıydı, değil mi? Tam tersi oldu. Medyanın büyük kısmı son güne kadar haberi küçük gördü.
Uzaktılar, korkaktılar. Yıllarca savaşın diliyle konuştular. Size yalan söylediler. Şimdi başka bir iklimde yalanlarıyla yüzleşemiyorlar. Gözlerine far tutulmuş tavşan gibiler. Barışın diliyle konuşmayı bilmiyorlar.
Hâlâ savaşın dilini üretenler var.
Pusulanın kaybolduğu, yönün karıştığı günlerden geçiyoruz.
Foucault'nun dediği gibi "sözlere ve şeylere harç tutmayan" günlerden. Yeni bir dile ihtiyacımız var. Türk milliyetçiliğinin de Kürt milliyetçiliğinin de uzağına düşen yeni bir dile. Her iki taraftan da savaşın dilini üretenlere şunu sorun: "Ne istiyorsunuz? 100 bin Kürt öldürülüp, 20 bin asker daha şehit olduğunda mutlu olacak mısınız? Sadece ölen Mehmetçikleri düşündüğümüzde o coğrafyada yaşanan acılara; sadece o coğrafyadaki acıları düşündüğümüzde ölen Mehmetçiklere haksızlık yapmıyor muyuz? İkisinden birini seçersek parçalanmayacak mıyız? 'Kürt açılımı ayrıştırır' diyorsunuz. Savaştan daha bölücü ne olabilir?" Peki tarafımızı nasıl belirleyeceğiz? Tek pusula var.
Vicdan. Vicdan "bir başlangıç halidir."