Bir işçi yıllarca çalışır, primini öder, günü geldiğinde emekli olur ve her ay maaşını alır. Müzik dünyasında ise başka türlü bir emeklilik sistemi oluşuyor.
Sanatçı gençken şarkıyı yapıyor, yıllarca milyonlarca insan dinliyor; sonra bir gün geliyor, o şarkıların gelecekte kazanacağı parayı topluca satıyor.
Son örnek Sia. "Chandelier", "Cheap Thrills" gibi hitlere imza atan Sia, müzik kataloğundaki yayıncılık ve master haklarının yüzde 50'sini İsveçli Pophouse Entertainment'a sattı. Rakam dudak uçuklatıyor: 180 milyon dolar.
Yani anlaşmaya konu hakların tamamına aynı değer üzerinden bakarsanız 360 milyon dolarlık bir katalogdan söz ediyoruz.
Peki bir şirket neden eski şarkılara böyle paralar ödüyor? Çünkü hit şarkı eskimiyor. Popüler müzik platformunda dinleniyor, radyoda çalıyor, dizide kullanılıyor, sosyal medyada yeniden patlıyor...
Her kullanım yeni bir gelir yaratıyor. Sanatçı gençliğinde şarkıyı yazıyor, şarkı ise hayatının geri kalanında çalışmaya devam ediyor.
Üstelik büyük yatırım fonları ve müzik şirketleri artık kataloglara gayrimenkul gibi bakıyor.
Türkiye'de de asıl merak ettiğim bu. Onlarca yıldır dinlenen, her kuşağın ezbere bildiği büyük şarkı kataloglarının bugünkü gerçek ekonomik değeri acaba ne kadar?
Sabah.com.tr Uygulamamızı İndirin
Uygulamalara Özel Ayrıcalıkları Keşfedin!
