Eleanor Flegg sosyal medyada paylaştığı hikayesiyle büyük yankı uyandırdı. Ne 23 yıllık eşini ne de çocuklarını yüzlerine bakarak tanıyamadığını anlatan kadın, aslında her 33 kişiden birini etkileyen ve tedavisi olmayan bir hastalıktan muzdarip olduğunu söyledi.
Yaşadıklarını tanımlamak adına bir anısını anlatan Eleanor, "Bir gün evimin yakınında yürürken yolun karşısında bisiklet süren bir yabancının gülümseyerek bana doğru geldiğini fark ettim. Sonra bisikletinden inip bana doğru yürürken, bunun bir yabancı olmadığını, 23 yıldır tanıdığım kocam Jasper olduğunu fark ettim" diyor.
"Büyürken kendimi birçok yönden farklı ve garip hissettim. İnsanları tanıma mücadelem bunun sadece bir parçasıydı ama beni etkiledi."
Ortaokulun da kendisi için zor olduğunu söyleyen Eleanor, "Çünkü herkes üniformalıydı ve insanları giysilerinden tanıyamıyordum" diyor.
"Sık sık biriyle konuşuyordum, sonra onların aslında başka biri olduğunu keşfediyordum, bu da garipti."
OĞULLARINI TANIYORDU
"İlk evliliğim sırasında, 1992 doğumlu oğullarım Vanya'yı ve 1996 doğumlu Turlough'u küçükken tanımakta zorluk çekmedim. Ancak oğlanlarla dışarı çıkmak genellikle stresli etkileşimler anlamına gelirdi."
"Tanımadığım biri gelip neşeyle sohbet etmeye başladığında beynim çılgınca çalışırdı."
"'Seni okuldan, işten veya başka bir yerden tanıyor muyum?' diye düşünürdüm.
Görünüşlerine bakardım; saçları, gözlükleri veya çantaları bana bir ipucu veriyor muydu?"
"'Özür dilerim, siz kimsiniz?' diyemediğim için çoğu zaman el sallayıp vedalaşıyorlardı ve ben de kiminle konuştuğumu bilmeden bitkin bir halde kalıyordum."
"Zamanla, kafa karışıklığımın yorgun veya stresli olduğumda daha sık yaşandığını ve kızıl saç veya kalın gözlükler gibi birinin ayırt edici bir özelliği varsa onu tanıma şansımın daha yüksek olduğunu fark ettim" diyen kadın yaşadığı şeyin bir adı olduğunu bilmediğini söylüyor.
Eski eşinden ayrıldıktan bir yıl sonra şimdiki eşiyle tanıştığı zamanlarda bu durumu ona anlattığını söyleyen Eleanor, "Neyse ki çok anlayışlıydı ve komik tarafı görmeme yardımcı oldu. Buna ihtiyacım vardı çünkü insanları tanımamak stresli bir durum" diyor.
2013 yılında bir gün gencin bir köpeği gezdirdiğini söyleyen kadın, "bizim köpeğe ne kadar da çok benziyor" diye düşündüğünü söylüyor. Ardından günün ilerleyen saatlerinde 17 yaşındaki oğluna bunu anlattığında oğlunun gülüp şöyle dediğini anlatıyor: 'Anne, o bendim!'
"KİTAP YAZARKEN FARK ETTİM"
2020'de otistik bir karakter içeren bir roman yazan Eleanor otizmi araştırırken kendisinde de birçok belirtinin olduğunu fark etmiş. Arından bir değerlendirmeye gittiğini anlatan kadın, "Formlarda yüzleri tanımakta zorluk çekip çekmediğim sorulduğunda, uzun zamandır mücadele ettiğim şeyin bir adı olduğunu fark ettim: Prosopagnozi" diyor.
"Otizm teşhisimi almak ve kendimi kabul etme sürecine başlamak benim için çok doğrulayıcıydı."
"İnsanları tanımamak için uygun bir terim kullanmak faydalı olur, ancak 'yüz körlüğü' terimi görme bozukluğunu ima ettiği için sorunludur ve bende böyle bir bozukluk yok."
GENETİK BİR RAHATSIZLIK
"Annemle bu konuyu konuştuğumda, hayatı boyunca aynı mücadeleleri yaşadığını duyduğumda çok şaşırdım. Hiçbir fikrim yoktu. Prosopagnozinin ailelerde görüldüğü ortaya çıktı."
Hastalığının tedavisi olmadığını söyleyen Eleanor, tedavi olmak da istemeyeceğini belirterek, "Bu benim kimliğimin bir parçası" dedi.
PROSOPAGNOZİ (YÜZ KÖRLÜĞÜ) NEDİR?
NHS'ye göre, yüz körlüğü olarak da adlandırılan Prosopagnozi, insanların yüzlerini tanımakta zorluk çektiğiniz bir durumdur.
Prosopagnozi, beynin yüzlerle ilgili bilgileri işleyen bölümünde oluşan bir sorundan kaynaklanır.
Harvard Üniversitesi'nin yaptığı yeni bir araştırmaya göre, her 33 kişiden birinin yüz körlüğü kriterlerine sahip olma olasılığı bulunuyor.
PROSOPAGNOZİ BELİRTİLERİ:
