LÜBNAN

AKŞAM'DA yazan Suriyeli meslektaşımız Hüsnü Mahalli dünkü köşesinde "Bana kalırsa Türkiye hiçbir şekilde ve koşulda Lübnan gibi pis bir bataklığa bulaşmamalı. Nedenini merak edenler Osmanlı'nın Lübnan tarihine ve bu ülkenin son 60 yıllık gelişmelerine baksın!" demişti.
Lübnan'ı "Pis bir bataklık" şeklinde niteleyen Mahalli, bu güzelim ülkeyi bu nitelemeye mahkum eden son dönem gelişmelerini irdeleseydi, herhalde sorumlu olan ülkeler arasına Suriye'yi de yerleştirirdi. İsrail'e kaptırdığı Golan Tepeleri'ni uzaktan seyrederken Lübnan'ı işgal eden, Lübnan ordusunun elini kolunu bağlayan, Lübnan iç politikasına suikastları sokan Suriye, Lübnan'a asıl bulaşmaması gereken devlet değil midir?
Lübnan'ı bu hale düşüren ülkelerden biri İsrail ise diğeri de Suriye değil midir?
Neticede dünkü yorumlardan bence Türkiye'nin çıkarlarına ve akla en uygun olanı, İlter Türkmen'in Hürriyet'teki şu gözlemleriydi:
-Lübnan buhranından HAMAS da dolaylı olarak kazançlı çıktı. Radikal İslam zaten bütün bölgede, hatta bütün Müslüman ülkelerde gittikçe kuvvetleniyor. Hizbullah gibi Irak' ta da kendi milisleri olan Şii bir parti mevcut. Irak' ta Şiilerle Sünniler birbirlerini öldürürken Sünni HAMAS hem Hizbullah hem de İran ile dayanışma halinde... Bu karmaşık ve karanlık tabloda Türkiye' nin birbiri ardından yaptığı girişimlerin sonuç vermesi beklenemez. Fakat ondan çıkartılacak bir ders olduğunu zannederim. Türkiye' nin temel menfaati, AB ile bir an önce entegrasyonun gerçekleşmesidir. Başka istikametlere nafile bakmayalım.