İşler iyi giderken tüm kulüp başkanları birer centilmenlik abidesi. Harika nutuklar atıp, birbirlerini kucaklayıp topluma olumlu mesajlar veriyorlar.
Ama iş biraz kızıştı mı, menfaat sopasının ucu biraz kendilerini acıttı mı, etik metik hak getire! Başlıyorlar birbirlerine belden aşağı vurmaya.
"Küfür yok, centilmenlik her şeydir" diyorlar, sonra da birbirlerine "Haddini bil!" gibi centilmence (!) söylemlerde bulunuyorlar. "Bizim statta küfür olmaz" diyorlar, "İtaat et" pankartıyla adamın anasına küfretmekten beter ediyorlar.
"Seyircimize teşekkür ederiz. Ne iyi yaptı da, stadı doldurdu" diyorlar. Halbuki aynı seyirci birkaç hafta önce yönetimini istifaya çağırıyordu. Bir diğer başkan hezimete uğradıkları maçtan sonra rakip başkanın elini sıkıyor ama Kulüpler Birliği Başkanı olur olmaz aynı rakibine savaş açıyor.
İşte benim futbolum bu. İşte benim futbolumu yöneten başkanlarım bu. Hepsi centilmen, hepsi birer etik sembolü. Ne dersiniz?