Mehmet Arıbakır, Demirciler Çarşısı'nda "dededen, babadan öğrendiklerini" yapıyor.
- Kolay gelsin usta... Nedir elindeki?
- Minarenin alemi.
- Yaş kaç?
- 53.
- Kaç nesildir bu işle uğraşırsınız?
- Babam... Dedem... Dedemin dedesi.
- Hep minarenin alemini mi yapardınız?
- İbrik, tabak, tencere... Ne istersen... Hepsi de elle yapılır.
- Müşteri var mı?
- İstanbul'dan, Antalya'dan, İzmir'den gelir, alırlar... Amerika'dan, Japonya'dan gelirler.
- Elindeki alem kaç lira?
- 150 milyon... Bakırdan.
- Maliyeti ne kadar?
- 75 milyon.
- Kaç günde yaptın?
- 4 günde.
- Sana pek bir şey de kalmıyor.
- Olsun... Buna da şükür.

***
"Alem" ler boy boy.
Bir tanesi var ki "çok uzun... 850 milyon."
500 milyonu "bakır parası."
350 milyonu da "ustanın bir aylık çalışması."

***
Kimi alıyor, götürüyor "minarenin üstüne koyuyor."
Kimi de "dekorasyon malzemesi" olarak kullanıyor.

***
Gittiğimizde "yarı gün" geçmiş, Mehmet usta hala siftah yapmamıştı ama...
"Çayımı içmeden, gözlememi yemeden gidersen gönül koyarım" dedi.
Mudurnu işte böyle bir yer.