Bunca karanlığın içinde gördüğüm en büyük ışıktır o... Bir sözüyle önümü, yolumu, beni aydınlatır. Yine aydınlattı... Sahnedeyken bütün ışıklar üzerine dökülüyordu ama o kendi ışığıyla zaten ışıl ışıldı. Ödül almıştı. Sevinmeliydi, mutlu olmalıydı. Ama yok hayır... Öyle değildi. "Artık" dedi, "Benim hayatımda bu ödüller işlevini fazlasıyla yerine getirdi. Tutkularımı, beklentilerimi fazlasıyla karşıladı. Artık müzik için her türlü hizmeti karşılıksız yapmak istiyorum. Lütfen bana ödül vermeyin artık. Gençlere verin ödülleri..." Onu dinleyince o kadar vazgeçmek istedim ki her şeyden... Kendimden... Siz de hissetmez misiniz; kendinizsinizdir ama bazen kendinize bile fazlasınızdır. Bazen kendinize, kendinizi taşıyamayacak kadar ağırsınızdır... Yalan mı? Ne güzel ki, önümüzde Sezen gibi örnekler var.