Gitme...
Figan düşer denizlere; sular çekilir; yağmur yağmaz vahalardan kirpiklerime; bir rüzgâr hıçkırır tenhada, bir dal kırılır; boynunu büker kır çiçekleri; kelebekler ölür.
Gitme...
Bir yıldız küser gökyüzüne; içini çeker bir çocuk; şaşırır yönünü rüzgârlar; bütün pınarların suyu çekilir. Solar nazlı çiçekleri kalbimin; üzülürüm.
Gitme...
Acılara mahkûm olur yüreğim; Ardında fırtınalar kalır, ayrılıklar, anılar, yalnızlıklar; boynu bükük aşklar, gözü yaşlı şarkılar; alışamam yokluğuna, yokluğun ölüm.
Gitme...
Bir daha turnalar geçmez, bülbüller ötmez, çiçekler açmaz bahçemde ah be gülüm gitme. İçimdeki bütün vagonlar devrilir; bir kar yağar istasyonlara, üşürüm.
Gitme...
Bütün ormanlar ateşe verilir; kuşlar da gider, bu kent de, ölürüm.
Gitme kal...
Menekşeler açsın dağlarda; sevince dönüşsün gökyüzü; iki çığlık arasında bırakma beni ah gülüm! Yokluğuna alışamam. Yokluğun ölüm.
(Şair Nuri Can)