Hiç aradınız mı günlerce, koca bir kentte kaybettiğiniz sevgiliyi... Benzer bir karaltıya rastladığınızda, mırıldandınız mı çaresizlikle: "...Anladım ki hiç kimse... hiç kimse sen değil / Hiç kimse senin kadar canımdan öte can değil"
Ve hüznünüzle baş başa, boş sokaklarda gelişigüzel dolaştınız mı? "Evet" ise cevabınız, Ahmet Selçuk İlkan'ın bu şiiri, sizi, "damardan" etkileyecektir.
"Seni arıyorum... / Bu şehrin bütün sokaklarına sinmiş yalnızlığım. / Sensizliğin köşe başındayım. / Avuçlarımda kırık dökük pişmanlıklar, / Avuntusuz çıkmazlara doğru yürüyorum. / Bütün umutsuzluğuma inat, / Yine seni arıyorum... / Dudaklarımda bildiğin o ıslık, / Sokak lambalarına sığınıyorum. / Hafiften bir yağmur ağlıyor benimle. / Bir deli rüzgâr saçlarımda. / Yalnızlıktan üşüyorum. / Bulamayacağımı bile bile, / Yine seni arıyorum... / Yarım kalmış şiirlerim gibisin, / Yaşanmamış çocukluğumsun anılarımda, / Öylesine eksiğim sensiz, / Öylesine sahipsiz. / İşte bütün umutlara havlu attım gidiyorum. / İçimde geç kalmışlığın çaresizliği. / Çocuklar gibi ağlıyorum. / Ve gel gör ki her damla gözyaşımda, / Yine seni arıyorum..."