Duayen bankacılar Hüsnü Özyeğin ve İbrahim Betil, Arditti'nin iki yakın arkadaşı. İyi ama Ralf Arditti, Türkiye'deki bankaların tasarrufunu döviz hesabında tutan müşterisine yüzde 3-4 faiz verdiğini, müşteri yeni bir ürün arayışında olmadığı için onların da başka bir ürün sunmadığını söylüyor..
Betil bankacılığı bırakalı çok oldu ama Özyeğin bu görüşe ne diyor? Arditti, "Özyeğin benim 35 yıllık arkadaşım. Bana destek veriyor. Türk yatırımcısı eğer dünyaya bakışını değiştirirse, Türk bankacılığı da değişecek. Yatırımcıya sadece Türkiye'ye değil, dünyaya bakmalarını tavsiye ediyorum" demekle yetiniyor.
Kitaptaki ilginç saptamalara gelince...
* Türkiye'de 35 bin Türk'ün 1 milyon dolardan fazla parası var. Bunların 5 bin 500'ü vadeli döviz tevdiatı hesaplarında ve hesaplarda ortalama 2.5 milyon dolar bulunuyor. Takriben 15 bin Türk vatandaşının off-shore hesapları olduğu beyan ediliyor. Geriye kalan 15 bin zengin de büyük ihtimalle bono, tahvil veya hisse senedinde.
* Türkiye'deki toplam döviz hesabının yüzde 32'si 35 bin dolar ila 170 bin dolarlık tasarruflardan oluşuyor.
* Yaklaşık 50 milyar dolarlık döviz hesabının yüzde 66'sı 1 ay vadeli ve yüzde 22'si en fazla üç ay vadeli. Bir diğer deyimle yüzde 90'ı 3 aydan uzağı göremiyor. Ve bu hesap sahipleri bu tutarları uzunca süreler için yıllık yüzde 3 veya yüzde 4 gibi düşük verimlerle değerlendirmeye razı. Bankalar bu dövizleri tasarrufçudan en fazla yüzde 4 ile alıp, Hazinenin Eurobondlarında yıllık yüzde 8 veya yüzde 9 ile değerlendiriyor. Neden bankalar, aynı hazine riski içeren TC Eurobondlarını müşterilerine cesaretle önermiyor?