Eh, insan boşuna Goethe olmuyor tabii... Ne güzel söylemiş: "Bir kadınla erkeğin kalitesini kavga anlarında anlarsınız." O kadınla erkek sevgili veya karıkocaysa ilişkinin kalitesi de böyle durumlarda çıkar ortaya. Her fırsatta birbirine hakaret, küfür eden, daha olmadı her kavgada evdeki bardakları, kül tablalarını havada uçuşturan çiftlerden bir halt olmaz. İte-kaka götürürler işi. Ama kontak önünde sonunda kapanır. Ya da taraflardan biri, kendine başka bir dünya kurar! Türkçesi eşini çatır çatır aldatır. Bu çok da doğaldır. Mantık çok basit:
- Size sürekli hakaret eden biri varsa, size hiç kötü söz söylemeyen birini bulursunuz.
- Size şefkat göstermeyen biriyle berabersiniz, sizi şefkate boğan birine gidersiniz.
Bunu türetin işte, gidebildiği yere kadar!

***
Ama bir de evde huzuru, neşesi, keyfi yerinde de olsa, çok eşlilikten kendini alamayanlar da vardır. Ayrıca onların bir ismi de vardır. Ama burada söylenmez. O türlerin en sevdikleri eylem sahaları, iş seyahatleridir. Yeni öğrendiğime göre bu cinslerin bir de duaları varmış. Şöyleymiş: "Tanrım, bu yolculuk sırasında, başıma gelmesinden annemin korktuğu hiçbir şey gerçekleşmesin, karımın korktuğu her şey gerçekleşsin." Ne o? Erkek tarafından "Amiin" diye bir ses mi yükseldi? Yoksa, bana mı öyle geldi!