Tabloya bakınca, "Tarih, Birinci Dünya Savaşı mağluplarına rövanş fırsatı mı hazırlıyor" diye düşünmekten kendimizi alamıyoruz.
Londra'da Arapça yayınlanan "El Hayat" gazetesinden bir alıntıyla tabloyu çizmeye başlayalım:
"Osmanlı çağı, tüm psikolojik ve toplumsal etkileriyle Arap belleğinin temel dayanaklarından birini oluşturuyor. Hatta, Araplar'ın geri kalmasının suçunu Türkler'e atan olumsuz tarafıyla bile. Ancak Osmanlı çağının farklı bir yüzü de olumlu ve dolaylı tarafıyla toplu bellekteki varlığını hâlâ sürdürüyor. Bu nostaljik ve sosyal hatırada, geçmişe, dönemin şaşaasına ve görkemine gizli bir özlem var. Dahası dini mensubiyetin Arap vicdanı ve duygularındaki etkisi açık ve doğrudan bir şekilde büyüyor."

Osmanlı'nın Balkanlar'ı
Çizime devam edelim. Bu kez Üsküp'te yayınlanan "Globus-Skopje" dergisinin "Osmanlı biçimi Avrupa" başlıklı yazısından bir bölüm aktaracağız:
"Uluslarımızın çağdaş kimliğinin oluşumunda geçmişin ve Osmanlı mirasının etkisini belirlemeye çalışırken, aydınlarımız ve akademisyenlerimiz ana unsurları gözardı ediyorlar. Hemen tüm Balkan halkları, bugün bile olanca canlılığıyla kendini hissettiren bu mirası küçümsemeye kalkışıyor. Ancak 'Imagining the Balkans' kitabının yazarı Maria Todorova, Balkan ülkelerinin resmi tarihçilerini ve sosyologlarını Osmanlı geçmişimiz ve o dönemin mirasıyla ilgili gerçekleri saptırmakla suçlayınca ortalık biraz karıştı. Todorova şimdi daha da ileri gidiyor ve araştırmalarında 'Balkanlar'da Osmanlı mirası'nın değil, 'Osmanlı mirası olarak Balkanlar'ın çıkış noktası yapılması gerektiğini savunuyor."
Ortadoğu'da Osmanlı ruhu uyanıyor... Balkanlar'da Osmanlı mirasına giderek daha çok sahip çıkılıyor...

Almanya'nın Avrupa'sı
Tabloya devam...
Avrupa basını haftalardır Yunanistan'daki ekonomik krizin derinleşmesinde ve çözümün gecikmesinde Almanya'nın rolünü veya tutumunu tartışıyor. Hemen tüm yorumlarda aynı iddia ortaya atılıyor: "Emperyal Almanya'nın dönüşü". Sadece bir ama pir örnek verelim:
"25 Mart 1957'de Roma Anlaşması'nın imzalanmasından bir ay önce iktisatçı Jean Duret, 'Ortak Pazar'ın bir sonucu olacak: Avrupa, Almanya'nın ezici hegemonyası altına girecek' diye yazmıştı. Duret'nin kehaneti doğru çıktı; Avrupa'da Almanya'nın lider konumu sürekli pekişti. Hatta dünyanın bir numaralı ihracatçısı durumuna geldi. Almanya, ihracatının dörtte üçünü yutan Avrupa pazarı olmadan bu başarıyı yakalayamazdı. Üstelik, diğer AB üyelerinin zararına olarak pazar payını büyütmeye devam ediyor. 1995- 2009 arasında Almanya'nın Euro Bölgesi pazarındaki payı yüzde 25'ten 27'ye çıktı. Aynı dönemde Fransa'nın payı yüzde 18.5'ten 12.9'a, İtalya'nın ise yüzde 17'den 10'a geriledi. Almanya'nın Avrupalı partnerlerine karşı müthiş dış ticaret fazlası sadece bir şekilde açıklanabilir: Almanya ile diğer Avrupa ülkeleri arasındaki ticari ilişki sömürgecilik modeline dayanıyor! 19 ve 20'inci yüzyılda imparatorluk sömürgelerine katma değeri yüksek mallar satar, karşılığında katma değeri düşük mallar ya da hammaddeler alır, böylece onları sürekli daha da yoksullaştırırdı. Bugün de Almanya, Avrupalı partnerlerine katma değeri yüksek mallar satıp, katma değeri iyice düşük ürünler alıyor. Yetmiyor; onların işgücünü sömürmek için fabrikalarını oralara taşıyıp iyice düşük ücretlerle çalıştırıyor..." Her yiğidin yoğurt yeyişi farklı; Türkiye, "Yumuşak güç" ile eski nüfuz alanına dönüyor, Almanya ise her zamanki gibi "Sert güç" yöntemiyle.
Ama sonuçta, Birinci Dünya Savaşı'nın tasfiye ettiği iki imparatorluk yavaş yavaş yeniden eski gücüne kavuşuyor.
Devlet Bakanı ve Başmüzakereci Egemen Bağış'ın geçenlerde "Deutsche Welle"e verdiği demeç yoğun gündemde kaynayıp gitti. Aslında anlamlıydı:
"Türkiye ziyareti sırasında Başbakan Merkel'le iki gün vakit geçirme ve sohbet etme imkanımız oldu. Ve kendisinin daha önce dile getirdiği imtiyazlı ortaklığın aslında Türk-Alman ikili ilişkileri için geçerli olacağı konusunda hemfikir olduk. Çünkü ayrıcalıklı ortaklık ancak Türkiye ile Almanya arasında olabilir."
Ne dersiniz; yüz yıl sonra tarih tekerrür etmeye mi hazırlanıyor?