Galatasaray'ın son dönemde yaşadığı problem artık bir oyuncu eksikliğinin çok ötesine geçmiş durumda. Bu doğrudan bir kimlik sorunu! Takımın hücum gücü, tek bir profile bu kadar bağımlı hale gelmişse, orada sorgulanması gereken şey kadro değil, oyunun kendisidir. Osimhen varken Galatasaray rakip savunmaları sürekli tehdit eden, onları hataya zorlayan, temposu yüksek bir hücum takımı. Topsuz koşular, ikinci toplar, fiziksel üstünlük... Hepsi bir zincirin halkası gibi işliyor. Ancak o halka koptuğunda geriye kalan yapı ne yazık ki aynı sağlamlığı göstermiyor. Topa sahip olan ama ne yapacağını bilemeyen bir takım görüntüsü ortaya çıkıyor. Trabzon deplasmanı bu tablonun en net örneklerinden biri oldu. Sarı-kırmızılılar, A'dan Z'ye sınıfta kaldı. Hücumda üretkenlik yoktu, tehdit yoktu, plan yoktu. En dikkat çekici noktalardan biri ise forvet tercihiydi. İcardi fiziksel mücadeleye dayalı bir oyunda sefilleri oynadı. Ne ilk topları alabildi ne de oyunu ileri taşıyabildi. Öte yandan Trabzonspor ne oynadığını bilen bir takım görüntüsü verdi. Fiziksel temas, ikinci toplar, kenar etkinliği ve duran toplarla rakibini boğdu. Belki çok gol kaçırdılar ama kurdukları oyun planı netti ve çalışıyordu. Bu da maçın kaderini belirleyen en önemli fark oldu. Galatasaray cephesinde ise asıl soru şu: B planı nerede? Büyük takımlar sadece yıldız oyuncularla değil, alternatif senaryolarla da ayakta kalır. Rakibe, sahaya ve eldeki kadroya göre değişebilen bir yapı olmadan sürdürülebilir başarı mümkün değil. Okan Buruk'un takımı uzun süredir aynı oyunu oynamaya çalışıyor. Ancak futbol artık buna izin vermiyor. Rakipler çözüm buluyor, ezber bozuyor ve sizi kendi oyununuzla değil, sizin eksiklerinizle yeniyor. Sonuç olarak Trabzonspor büyük bir zafer kazandı ve artık bu yarışın tam içine girdi.