Bu kaçıncı?
Adam düğünüm var diyor, sünnetim var diyor, askere uğurluyorum diyor, takımım şampiyon oldu diyor sarılıyor silaha..
Pat.. pat.. pat..
Bir elde bira, öteki elde tabanca.. Kornalar çalınıyor, silahlar ateşleniyor..
Pat.. Pat.. Pat..
Ertesi gün gazetelerde küçük bir haber.. Tıpkı bugünkü gibi:
"Fenerbahçe'nin şampiyonluğunu kutlayan taraftarların havaya ateş açması sonucu başından yaralanan 12 yaşındaki Aslıcan Demirrenk'in beyin ölümü gerçekleşti."
Yani öldü..
Bir hayat söndü.. Aslıcan, 11 ve 4 yaşındaki kardeşleriyle birlikte evine giderken başından vurulmuş..
Vuran kim?
Bir maganda.. Kutlamayı bilmeyen, kendinden başka kimseyi düşünmeyen, kentte yaşadığının farkında bile olmayan bir maganda..
Ne o? Şampiyonluğu kutluyor.. Sevincini, coşkusunu silah atarak gösteriyor..
Yaşam bu kadar ucuz mu?
Bir ailenin yaşamını karartmak bu kadar basit mi? Suçlu belki bulunacak, belki de 12 yaşındaki Aslıcan kimvurduya gitmiş sayılacak.. Ama sonuç değişmeyecek..
Peki ne yapmalı?
Silah atarak sevinme modasının önüne nasıl geçmeliyiz?
Bunun çözümü polisiye önlemler değil.. Her eğlenenin, arabasına binip korna çalarak tur atanın başına bir polis veremeyiz.. Denetimi biz yapacağız.. Birbirimizi denetleyeceğiz; başka çaresi yok..
Silahı eline alanı önce arkadaşı uyaracak.. O engel olmaya çalışacak.. Eğlenmenin dozunu kaçırmamayı sonunda öğreneceğiz..
Yoksa her kutlamaya bir kurban veririz..
Dün bir başka ölüm haberi daha vardı.. Bu kez kurban 3 yaşındaki bir çocuk.. Suçu, altını ıslatmak..
Üvey babası, minicik Mehmet Çakmak'ı, altını ıslattığı için öldürene kadar dövmüş.. Mehmet altını artık hiç ıslatamayacak..
Bu belki sıradışı bir olay gibi görünebilir ama istatistikler hiç de böyle olmadığını gösteriyor..
Şiddete maruz kalan çocukların sayısı hızla artıyor.. Geçen yılkı rakam 22 bin 606..
Suç sıralaması da şöyle: İhmal, kazaen ölüm, kasten öldürme, yaralama ve darp..
12 yaşındaki Aslıcan ile 3 yaşındaki Mehmet de ne yazık ki şiddet kurbanı iki çocuk olarak istatistiklere girecek..