Adana İşkadınları Derneği'nin de kurucu başkanlığını yapmış bir işkadınıyım. Yıllar önce, tesadüfen belediyelerin açtıkları hayvan barınaklarındaki vahşete tanık olmamdan sonra, her türlü sıfat ve uğraşımı ikinci plana atıp bu gariban canlıların yaşam haklarını korumaya kendimi adadım. Sosyal konumlarımızdan aldığımız güçle, biz bir grup işadamı ve işkadını, bu yola gönül koyarak Adana'da sorunu çözdük. Vahşet yok, belediye barınağı çok iyi durumda. Ama Ankara, İzmir, İstanbul gibi büyük şehirlerde barınaklar tam bir ölüm kampı halinde.
Eskiden sokaklarda vurulup zehirlenerek öldürülen köpekler, şimdi adına barınak dedikleri ölüm kamplarına toplanıp bir lokma yemek ve bir yudum suya dahi hasret durumda, metrekarelerle sınırlanmış beton hücrelerde daha yavaş bir ölümle karşı karşıya bırakılıyorlar. Ekonominin, politik çıkarların, seksin ve bunların neticesi olarak cinayet ve cürümlerin yer aldığı basın, bu tür insani yaklaşım gerektiren konulardan maalesef çok uzak. Seks yok, jigolo yok, eski karısının veya kocasının cinsel ilişki görüntülerini yayınlayan veya kitap yapan yazarlar yok, gecelik seviyeli ilişkiler yaşayan mankenler yok, vatan millet konuşan çirkin politikacılar yok bu barınaklarda. Bunlar olmadığı için de topluma acılarını duyurmak için basında yer alamıyorlar. Tüm yaşamlarını yeniden seçilmek ve suyun gözesinden ayrılmamak üzerine kurmuş olan bu belediyeleri gündeme getirmek,bu hayvancıkların ıstırabına dikkat çekmek için ne yapmalıyız acaba?