Hep kaybedince mi anlar insan? Hep iş işten geçince mi dank eder kafaya?
Nedense tamamen kapanınca açmak isteriz kapıyı. Oysa o kapı zaten açık değil miydi bir zamanlar? Kapanana kadar da aralık kalmadı mı, içeriye az da olsa ışık sızmadı mı?
Neden kalpteki sözler çıkmaz ki ağzımızdan, neden kelimelere dökmeyi ihmal ederiz hislerimizi? Neden elden gidene kadar aşk susar otururuz, emek vermeyiz...
Son pişmanlık fayda etmez, hâlâ bilmez miyiz?
Bakınız Mehmet Ali Erbil'in durumuna; karısı Tuğba Coşkun'a şimdi ilan-ı aşk edesi tuttu. Şimdi 'O benim ruh eşimdi ama ben kıymetini bilemedim' itiraflarını patlatası tuttu.
Yani boşandıktan, evler ayrıldıktan, eşyalar taşındıktan, yeni hayatlara geçildikten sonra...
Acaba Mali'nin kendisi için "Ruh eşimdi" dediğini duyduğunda Tuğba ne hissetmiştir? İlk kez duymanın şaşkınlığını yaşıyor olmasın sakın!
Ah Mali ah! Müslüm Baba'dan 'Son pişmanlık neye yarar, herşeyin bir bedeli var olmadı yar' şarkısını hayatının fon müziği ettin işte. Geçmiş olsun. Bu da kıyısından köşesinden bile olsa bize ders olsun.