Şişli Belediye Başkanı Mustafa Sarıgül'ün Sivas'taki ilk mitingini izlemiştik, Çorlu'daki son mitingine de gözlemci olarak katıldık.
İkisinin arasında başlıca fark şu: 10 Temmuz'daki Sivas mitinginde vatandaşta, Sarıgül için "Kendi kendine gelin-güvey oluyor. Baykal'la baş etmesi hayal" görüşü vardı. CHP için de "Ne köy olur, ne kasaba" karamsarlığı yaygındı.
Üç ay sonra Çorlu'da çok değişik bir tabloyla karşılaştık. Miting alanını dolduran vatandaşlarda Sarıgül'ün hedefine ulaşabileceği, Sarıgül liderliğindeki CHP'nin de alternatif olabileceği inancı filizlenmiş. Bir başka deyişle, Sarıgül CHP'lilerin, Sarıgül'lü CHP ise vatandaşın umudu haline gelmeye başlamış.
Zaten bu gelişmeyi gören CHP'nin kurtları ilk mitinginde görmezlikten geldikleri Sarıgül için bu kez Çorlu'ya koştular.
"CHP'nin genel başkan adaylığı hiç kimse için aklanma fırsatı değildir. Kuşkulu mali kaynaklarla siyaset yapılmasına CHP alet edilemez" diyen Baykal biraz haksızlık ediyor. Sarıgül yola çıktığında hakkında hiçbir iddia, suçlama yoktu.
Bizce CHP lideri baştan sona filme aldırdığı Sarıgül'ün miting kasetini izleyip şu sorunun yanıtını aramalı: "Pazar günü Çorlu'da ben olsam o meydanı doldurabilir miydim?"
Bir nokta daha: Baykal halka "Irkçısı, milliyetçisi, dincisi, hepsini denediniz. Bir de sosyal demokratları deneyin" diye sesleniyor. Sarıgül de "Uyuyan devi uyandıralım" sloganıyla işte bu hedef için çaba harcıyor.
Hiçbir şey yapmıyorsa, binlerce eve 6 Ok'lu bayrağın girmesini sağlıyor. Az mı?