Trabzon deplasmanında alınan mağlubiyet, Beşiktaş için yalnızca kaybedilmiş üç puandan ibaret değildi. Bu karşılaşma, oyun planında Orkun Kökçü'nün ne kadar önemli olduğunu da gösterdi. Çünkü bazı oyuncuların eksikliği sadece kadroda hissedilmez; takımın oyununda, temposunda ve sahadaki karakterinde kendini gösterir. Beşiktaş orta sahası topa sahip olsa bile oyuna hükmedemedi. Paslar vardı ama yön yoktu, mücadele vardı ama organizasyon eksikti. Takım, oyunun temposunu belirlemekte zorlandı; hücumla savunma arasındaki bağlantı zayıfladı. Topun bir bölgeden diğerine taşınması, oyunun yönünün değiştirilmesi ve hücum oyuncularının doğru zamanda topla buluşturulması konusunda sıkıntılar yaşandı. Orkun, yalnızca pas dağıtan bir orta saha oyuncusu değil. Oyunu okuyan, gerektiğinde tempoyu yükselten, gerektiğinde topu ayağında tutarak takımını rahatlatan bir futbolcu. Baskı altında sorumluluk alması, oyunun yönünü değiştirmesi ve hücum hattını beslemesi onu, Beşiktaş için özel bir oyuncu hâline getiriyor. Üstelik kaptanlık sorumluluğu da bu rolü daha anlamlı kılıyor. Miretti'nin teknik kapasitesi ve bireysel yetenekleri elbette tartışılmaz. Ancak Orkun'un oyun zekâsını, tempo kontrolünü ve liderlik özelliklerini aynı şekilde sahaya yansıtmak kolay değil. Mesele bir oyuncunun diğerinden daha yetenekli olup olmaması da değil. Mesele, takımın ihtiyaç duyduğu rolü kimin ne ölçüde karşılayabildiği. Beşiktaş gibi şampiyonluk hedefleyen bir takımın, böylesine zorlu bir deplasmanda bulduğu fırsatları daha iyi değerlendirmesi gerekiyordu. Ayrıca Vlahovic rahatsızdı, güçsüzdü. Avrupa'da onun yerine oynayan Oh, iki gol attı ve çok iyiydi. Bu karşılaşmada da Vlahovic'in yerine Oh ilk 11'de olmalıydı. Sezonun ilk sekiz haftasında gelen üç mağlubiyet, elbette şampiyonluk iddiasındaki bir takım için üzerinde durulması gereken bir tablo. Ancak sezonun bu aşamasında her şeyin bittiğini söylemek de doğru değil. Sonuç olarak Beşiktaş, Trabzon'da yalnızca 3 puan kaybetmedi; Orkun'un değerini bir kez daha gördü.