Özellikle efsane sanatçıyı canlandıran İsmail Hacıoğlu'nun muhteşem oyunculuk performansı ve şarkıları kendi sesiyle söylerken ortaya koyduğu muazzam yeteneği kaçırılacak gibi değil.
Öyleyse, filmin özel gösteriminden sonra bu köşede yaptığım kritiği hatırlamakta fayda var. Şöyle yazmışım filmin ardından:
"Cem Karaca'nın seveni de vardır, nefret edeni de... Ona 'ezilen halkın sesi' diyen de oldu, 'vatan haini' diye suçlayan da... Siyasetten ayrı olarak düşününce, onun bir 'müzik devrimcisi' olduğu tartışılmaz. Türküyü ve folklorik ezgileri, ozanların felsefesiyle mayalayıp, modern enstrümanlarla harmanlayarak, gençleri Türk'ün öz kültürüyle barıştırmıştı...
Film, doğal olarak Cem Karaca'ya subjektif yaklaşmış. Çoğu sahnede onu gerçekliğinden uzaklaştırıp, haddinden fazla, hatta maksadını aşar biçimde ilahlaştırmış. Öyle ki, Cem Karaca'nın hayatının son yıllarına damga vuran sufîliğini görmezden gelecek kadar... Film bu haliyle bana 'yarım' geldi.
Oyunculuklara gelince: İsmail Hacıoğlu her yönetmenin düşlerini süsleyen boş bir tuval gibi. 'Bu filmde balina Moby Dick'i oynayacaksın' de, vallahi kusursuz oynar. Özellikle Cem Karaca şarkılarını seslendirmedeki beklenmedik başarısı çok konuşulacak.
Filmin en dezavantajlı oyuncusu ise Toto Karaca'yı oynayan Yasemin Yalçın'dı. En dramatik sahnesinde bile kafamdaki Sürahi Nine'yi hep kovalamak zorunda kaldım. Uzun süre canlandırılan baskın karakterlerin oyuncular üzerinde işte böyle olumsuz etkileri oluyor.
Ve Fikret Kuşkan... Cem Karaca'nın babası Mehmet İbrahim Karaca rolünde öyle bir döktürmüş ki, neredeyse İsmail Hacıoğlu'nun ışığını bile kesmiş...
Bu, başrolü başka oyuncu tarafından canlandırılan son biyografi filmi olabilir. Zira yapay zeka ufaktan sinema sanatına da hükmetmeye başladı. Baksanıza, Zeki Müren'e Parla marşını bile söylettiler. Bundan sonra her ünlü, öldükten sonra beyazperdede kendini 'canlandırabilecek' gibi görünüyor."
