Geçen hafta bu köşede, emekli albay Abdülkerim Kırca'nın intiharı haberlerine değinirken, "intihar yönteminin" haberlere girmesini eleştirmiştim. Önemli olan "intihar etti" unsuruydu, "şöyle intihar etti" detayı değil.
Ama buna riayet eden olmadı.
Emre Aköz, görüşüme itiraz etti.
"Ben merak ettim" diyor. "Ancak bu kez durum farklı: O âlemlerde intihar süsü verilmiş cinayetler işlendiğini biliyoruz. Ya Kırca'nın başına da böyle bir şey geldiyse?"
Kısaca tartışalım.
"Merak" başlı başına yeterli bir gerekçe olamaz.
Biz okurun her şeye merakını değil, gerekli bilgilere ihtiyacını gidermekle yükümlüyüz. Yoksa, "merak"a hitap etmenin, taleplerin sonu gelmez.
Emre Aköz'ün buna itiraz edeceğini sanmıyorum, ama okurlar bilsin istedim.
Gelelim ikinci noktaya.
Aköz, "ya intihar değil de başka bir şeyse?" diye soruyor.
Kendi kuşkusunu belirtiyor.
Ama o kuşkuyu dile getiren bir tanık, makul, dayanaklı bir iddia henüz yok.
Ancak ve ancak habere girmeyi hak edecek böyle bir yan gelişme varsa gündeme gelmeli, intiharın "nasıl"ı ile ilgili ayrıntılar.
Taze bir örnek vereyim.
İntihar haberlerinde titizliği ile tanınan, "yöntem" anlatmamaya özen gösteren Washington Post, daha iki gün önce, içinde intihar yöntemlerinin de bulunduğu bir haber verdi. Habere göre, ABD askeri yetkilileri, ülkenin en seçkin askeri akademisi olan West Point'ta geçen aralık ayından beri meydana gelen iki intiharı ve iki intihar girişimi vakasını soruşturmaya almıştı.
Haberin ortalarında bir yerde genç askeri öğrencilerin nasıl intihar ettiklerine de değinilmekteydi.
İşte Emre'nin sorusuna cevap bu örnekte gizli.
Haber bir gelişmeyi aktardığına göre, "intihar yöntemi"ni anlatmayı da meşru kılacak bir sebep olmalı. Kaynağı belli bir iddia, resmi bir soruşturma, dava; bir sürece dahil olan kuşkular, vs.
İşte o zaman "şöyle intihar etmişti" diye habere ekleyebiliriz.
Ortada makul kuşku yoksa, ölüye ve ailesine saygısızlıktır. Daha da önemlisi, özendirici olmak riskidir.