Ayşe Özyılmazel sırlarını anlattı

*Müzisyen, gazeteci-yazar Ayşe Özyılmazel öyle bir kitapla çıktı geldi ki bu kez karşımıza, ezberimizi bozdu. O görünürdeki, vitrindeki "şen şakrak" Ayşe'nin, iç dünyasını katman katman ortaya serdi.

*Özyılmazel'le, hayatın dikenli hatta mayınlı ve pek tabii ki bol virajlı yollarını aşıp "deneye yanıla" yazdığı denemelerinden oluşan "Kalpten Düşme"yi konuştuk… Ortaya samimiyet dozu hayli yüksek bir söyleşi çıktı…

ARDA USKAN / AKTÜEL

* Önce söyleyeyim; kitaba bayıldım. Özetini vermenin ya da konuyu anlatmanın filan da imkanı yok. Sözcüklerle adeta dans etmişsin. MFÖ'nün "Ondan Şikayet, Bundan Şikayet" diye bir şarkısı vardı. Sekinki de biraz o hesap olmuş, aşktan şikayet, hayattan şikayet… Şaka bir yana kitabın genelinde biraz hüzün ve karamsarlık yok mu?
Var, olmaz olur mu? Kitabın sebebi, yazarkenki ruh halim bu. Hüzünlü, karamsar, bıkkın, aşık, korkak aynı zamanda cesur ama kendine cesur bir hâl. Birikmiş birikmiş, susmuş, hiç konuşmamış da ne varsa hepsini toptan söylermiş gibi. Aslında "ondan şikayet, bundan şikayet" olarak gördüğünüz bir arayış, arayış da bulamayış ve kafayı duvara toslamanın son noktası.

* Genel görünüm olarak şen şakrak bir Ayşe var… Ama kitaptaki kadın; hüzünler, acılar içinde ve isyan ediyor. Hangi Ayşe gerçek?
Galiba son dönemde ortaya çıkan gerçek Ayşe. Yani hüzünler, acılar içinde, biraz içine kapanık... Değiştim galiba ya da artık aslımı kendimden saklamaktan vazgeçtim. Çocukluğumdan beri kendime neşeli, eğlendiren, vurdumduymaz kız süsü vermişim, hem demezler mi en eğlenceli şen şakrak görünenler en hüzünlülerdir diye.

* Biraz kitaptan alıntılarla devam edelim: "Arkadaşlarım arkamdan konuşuyorlardır eminim. 'Beş kuruşluk akıl yok bu kızda, o bitti (….) Kariyerim yerle bir olmuş, tek atımlık kurşunum kalmış. Aşka kapılmışım, neden konuşmamışım. Elin karıları nelere sahipmiş…" Böyle bir dönemin oldu mu gerçekten?
Tabii oldu. Hep konuşuldu ve ben arkamdan neler konuşulduğunu bilmeme rağmen, bilmiyormuş gibi davrandım. Çünkü hepimizin çevremizde birilerine ihtiyacımız var. Bazen onlarla vakit geçirebilmek için, yalnızlıkla boğulmamak için görmezden gelmemiz gerek. Başka türlü hayat geçmiyor. Yalnızlık bana göre değil esasen, yani henüz o imtihanımı verebilmiş değilim. İnsanlar kariyeri ve başarı dedikleri şeyi haddinden fazla önemsiyorlar. Sanki tüm dünya onun üzerine kuruluymuş gibi. Halbuki değil, kimsenin hayatına dışarıdan bakarak ahkam kesemeyiz, kesmemeliyiz. Çünkü kişinin nelerden geçtiğini ve ruhunun neyin özlemini çektiğini bilemeyiz.

* "Psikiyatrım benim hiçbir şeye bağımlı olamayacağımı söyledi. (…) Birilerinin bana gemici düğümü gibi bağlanmasını isterken bağımlı olamayan ben miyim yani…" diye yazmışsın. Gerçekten istiyor musun bunu?
İstiyorum, yani birilerinin hayatımda gerçekten sabitlenmesini ve bana o güveni verebilmesini istiyorum. Bağımlılık başka bir tonda aslında, yani biri bana salya sümük bağımlı olursa bununla nasıl başa çıkabilirim bilemiyorum. Psikiyatrımın dediği bağımlılık içki, sigara, yemek gibi bağımlılıklardı. Tabii bunlara aşkı da seksi de bir insanı da ekleyebiliriz. Bağımlı olamazmışım, karakterim müsait değilmiş... hâlbuki ne çok ihtiyacım var "tamam, bu da demirbaşımdır" demeye.

* Bir paragrafın da şöyle: "Yanakları al al olmuş, besili mutlu aile kızı, kocasının yandan yemiş kraliçesi, kışları Evin Ana stili, orta halli cumhuriyetin vasat Ayşecik'i noktasına varırsam kessinler fişimi." Bu kadar korkuyor musun sıradan olmaktan?
Sıradan bir hayat yaşamaktan değil sıradan bir akılla yaşamaktan korkuyorum. Hem de çok. Sıradan hayat güzeldir, sakindir, rutininde haz vardır. Zaten hayatımda gürültü patırtı istemiyorum artık. Ama sıradan bir kafa, sıradan bir birey, sıradan düşüncelerin içinde kalırsam n'olur kessinler fişimi. Çekmesinler, kessinler. O zaman sürüden farkım yok demektir. Aynılığı kaldıramam.

"Güven ve onaylanma ihtiyacım beni mahveden"
* "Nasıl da şartladınız, kilitlediniz, odakladınız, zorladınız beni. Zorla neler hissettirdiniz." Bu cümlelerde de müthiş bir küskünlük hissediliyor. Çevrendekilerin kendine bu kadar baskı yapmasına izin veriyor musun?
Veriyorum galiba. Vermiştim. Şimdi vermeyeceğim bir daha diyemem, huyum bu. Eksikliğim bu. Güven ve onaylanma ihtiyacım beni mahveden. Bir gün kurtulacağım ama ne gün bilemiyorum. Daha o kadar kendimden emin değilim maalesef. Ama en azından durumun farkındayım. Dur bakalım Arda Abi çözeceğiz bir şekilde.

* "Kim sevgiden bahsettiyse, geceleri uykumda dişlerimi kerpetenle tek tek söktü." Artık kerpeteni eline almanın zamanı gelmedi mi?
Yok gelmedi. Ben kimsenin dişlerini sökmek istemem ki. Öyle biri olmak da istemem. Sadece benim dişlerimi sökmesinler istiyorum. Tabii bu da benim elimde. Durup, bekleyip, sakin sakin sevmeyi öğrenmem gerek. Beceremiyorum.

* "'Beni sevin, lütfen beni sevin, bana bakın'dan 'sevmeyin beni' kadınına geçit töreniydi son beş yılım." Bu cümleleri yazan bir kadının neler yaşaması gerekir böyle düşünmesi için?
Bunu genelleyemem. Yüz kadın aynı şeyi yaşar, yüzü de ayrı tecrübeler, dersler çıkarır. Yüzü de ayrı şeyleri değiştirir hayatında. Yüzü de ayrı bakar, ayrı anlar. Benim ne yaşadığımı anlatmamı istersen, biraz uzun. Ama özeti şu; kendi değerini başkalarının ağzında, onayında ararsan hayat da seninle böyle dalga geçer işte. Sen önce kendini sevmek zorundasın. O kadar dışarıdakilerin onayına bağımlı olursan seni elinden, ayağından, saçından, ağzından bağlar döverler. Sonra da "sevmeyin beni" dersin işte.

* "Sürün, aç kal, bir damla su için yalvar, her yanın hastalıktan kırılsın. (…) O….ların legosu, arka sokakların yırtık egosu…Aşık maşık değilim sana." Bunlar da senin satırların. Bu kadar nefrete sürüklendiğin zamanlar ne yapıyorsun?
O aslında bu kadar nefrete sürüklenmek değil, bu kadar aşka sürüklenmek. Aşık olduğum zaman ne yaptığımı ben de bilmiyorum. Aklım tutuluyor. Ne boyutlara varacağımı bilemiyorum. Hele ki karşı taraf uzak duruyor, oyunlar yapıyor, bir öyle bir böyle davranıyorsa... Yani en azından bu ilişkimde öyle oldu. O kadar aşık oldum ki ona, ölsün istedim. Benimle olmayacaksa ölsün. Evet biraz sert ama hissim buydu.

* "Gece saat üç ile dört arası yataktan çıkarım. 90 metrekarede oradan oraya dolanırım. İki oda bir salon…" Bu, hiç tanıdığımız Ayşe imajına uymuyor… Kan kusup kızılcık şurubu içenlerden misin?
Arda Abi kapı kapı dolaşıp kendimi anlatacak değilim. Evdeki halimle sokakta görünen halim bir değil elbet. Hem sen kendini ne kadar anlatırsan anlat onların gördüğü ve kendi gösterebildiğin kadarsın. Kan-kızılcık muhabbetiyle arabeskleşmek istemem. Ama siz beni tanımadınız ki.

* "Erkekler o kadar tercihsizler ki tadımı kaçırıyorlar. Macera sıfır, özgün çalışma arasan da bulunmaz. (…) Biri de çıkıp etli butlu tombul bir kıza aşık olduğunu itiraf etsin. Edemezler, yakışmaz. Şanları şalvarlanır. Olmaz…" Erkekleri böyle genelleyebilir misin? Hepsi bu kadar hıyar mı bunların?
Yüzde 99'u hıyar. Yani hıyar lafı senden çıktı, benim üstüme kalmasın sonra. Erkekleri seviyoruz ayrı. Ama çevremde gördüğüm tiplerin, kız arkadaşlarımın hayatına giren erkeklerin yüzde doksan dokuzu her an hıyar olabilir. Sürü kafasındalar, diğer erkek arkadaşları ne tercih ediyorsa onlar da onu tercih ediyorlar. Onun için etrafta bu kadar kötü ilişki, bu kadar çok aldatma ve mutsuz çift var. Kimse ben esasen ne istiyorum, gönlüme göre olan nedir, kimdir demiyor. Hep kafalarda bir şablon var. Ona uyan kadınları seçiyorlar. Bir kadın incecik belli, uzun bacaklı ya da çok önemli bir ailenin kızı olmayabilir ama hayatlarını cennete çevirebilir. İkili ilişkiler derin değil Arda Abi, genel. Hep genel. Sevmek bile genel.

"Bizim buralarda gerçeklik pek sevilmez"
* "Kendin olmanın çatur çutur faturasıdır yalnızlık. Öbür çocuklar ayva reçelli ekmeklerini yerken, dur bakalım tek ayak üstünde tahtanın köşesinde. Ayvayı asıl sen ye. Sen sen olduğun için hep ayvayı ye, b..u ye, kapının dışında bekle…" İnsanın kendisi olması bu kadar mı güç?
Güç tabii. Özellikle bizim çalıştığımız sektörde yani medya ve sanat. Buralarda gerçeklik pek sevilmez. Hep belirli kalıplar, roller, kurallar vardır. Onlara uyarsan, düzeni bozmazsan, alışılmış cümleleri kurarsan paşa paşa yürürsün. Herkesin PR'cısı vardır mesela. Birilerine danışmadan iki kelime edemezler. Kriz yönetmek denilen bir şey var mesela. Sanki bilmeye mecbursun. Yahu ben kriz yönetmek zorunda mıyım, gitsin politikacılar yönetsin. Kriz geçirirken neyi yönetiyorum.

"Uyumsuzum"
*"Güvenimi şutladılar tarlalara. Kalbimi doğradılar Nişantaşı- Bebek yollarına. Çaktılar bez parçası gibi magazin sayfalarına." Nedir bu isyanın sebebi?
Deminden beri anlattığım her şeydir sebep. Ben bu dünyanın içine doğup da sonra bu yolu seçip de aslında hiç buraya uymayan biriyim. Uyumsuzum. Duygu fazlasından kusurluyum. Yanlış anlaşılmasın, sistemi bozmak bana düşmedi. Sadece adapte olamıyorum ve adapte olmaya da kendimi zorlamak istemiyorum. 10 sene kadar çabaladım, aşırı enerji harcadım, oradan oraya koşturdum ve sakinleşmekten başka bir şeyin bana iyi gelmeyeceğini anladım. İstersem çok şey yaparım ama istersem. Herkes gibi. İstemediğimizi yapamıyoruz zaten. Sorudaki cümlenin sebebi de benim zaman zaman saf-salak olmam. Ondan sebep de iyi niyetle her söylenilene inanmam, her gülenin candan olduğunu düşünmem. Olur öyle şeyler, herkese oluyor zaten. Bende biraz isyan yaratmış işte.

Hatalar…
*Geçmişe dönüp baktığında hangi hatalarını tekrarlamazdın?
Valla hatalarım beni ben yaptı geyiğine giremeyeceğim. Tamam, kabul hatalarımızla öğreniyoruz ama bazılarını da yapmayabilirdik. Allah bize boşuna akıl vermedi. Ama işte her şey akılla olmuyor, bir de duygular var. Benim duygularım konuşurken aklım susar. Bağırsa bile duymam zaten. Birçok hatamı tekrarlamak istemezdim elbet ama onlar da bana kalsın.