Almanya geleneksel olarak Avrupa'da mali disiplinin kalesidir ve İtalyanlar ile diğer müsrif Güney Avrupalıların borçlarını azaltmayarak euroyu zayıflatacağından ve enflasyonu canlandıracağından kaygılanır. Fakat Deutsche Bank'a göre; 2010 yılında Almanya'nın bütçe açığının gayri safi yurt içi hâsılasının (GSYİH) yüzde 6,5'ine ulaşması beklenirken, İtalya'nın açığının GSYİH'in yüzde 6,2'sine denk gelmesi bekleniyor. Deutsche Bank'tan Gilles Moëc, "Burada gerçekten tuhaf bir şey oluyor; İtalya daha tedbirli davranır, İspanya daha ciddileşir ve Fransa emeklilik maaşlarında kesintilere gitmeyi bile düşünürken Almanya bir istisna" diyor. Bu, rollerin değişmesinden daha fazlasını ifade ediyor. Almanya'nın tarihsel rolündeki bu kayma; Berlin'deki ekonomik ve siyasi durumun nasıl derinden değiştiğini gösterdiği kadar, iktidardaki ikinci dönemine başlayan Başbakan Angela Merkel'in Avrupa'nın en büyük ekonomisinde büyümeyi tekrar sağlamak için ne kadar gözü kara olduğunu da gösteriyor. Kamu borçlanmasına ve harcamalarına karşı sergilenen isteksizlik, Weimar Cumhuriyeti döneminde yaşanan 1920'lerdeki hiperenflasyondan bu yana Alman mali politikasını biçimlendirdi. Bu yüzden, Merkel ve yeni maliye bakanı Wolfgang Schauble ülkenin tahmini bütçe açıklarına hemen müdahale etmektense 2010 ve 2011 yıllarında vergilerde 24 milyar euroluk (35,9 milyar dolar) bir kesinti yapmayı önererek ateşli bir tartışmayı başlatmış oldular. Merkel Berlin'de, Alman parlamentosu Bundestag'ta kısa süre önce yaptığı konuşmada gündemini açıklarken şöyle dedi: "Yeni ve daha güçlü bir ekonomik büyümeyi sağlamak için yapabileceğimiz her şeyi yapmak istiyorum. Büyüme olmazsa yatırım da olmaz. Büyüme yoksa yeni iş yaratılamaz." Tıpkı Almanya gibi Avrupa'nın birçok ülkesi de, hala yükselmekte olan enflasyonu azdırmadan veya ekonomilerini tekrar durgunluğa sokmadan ekonomik teşvik önlemlerini nasıl yavaşça geri çekeceklerini bulmaya çalışıyor. Para birimi euroyu yaratan anlaşmanın şartları, üye ülkelerin bütçe açıklarının GSYİH'lerinin yüzde 3'ünü geçmemesini gerektiriyor. Avrupa Komisyonu'na göre, euroyu kullanan 16 üye ülkeden hiçbirisinin yakın zamanda bu hedefi tutturması beklenmezken gelecek yılki ortalama bütçe açığının GSYİH'in yüzde 6,9'u gibi rekor bir düzeye ulaşacağı tahmin ediliyor. Komisyon 11 Kasım'da Almanya, Fransa ve İspanya'ya bütçe açıklarını 2013'e kadar yüzde 3'ün altına çekmeleri için süre verdi. Ancak bu ülkelerden herhangi birisinin hedefi tutturması şüphelidir. Geçen yıl finans krizinin doruk noktasında Avrupa çapında uygulanacak bir ekonomik teşvik paketine canla başla karşı koyan Merkel için bu tavır değişikliğini kabul etmek zor oldu. Kiel Dünya Ekonomisi Enstitüsü'nde ekonomist olan Alman siyaseti uzmanı Alfred Boss, "Almanya, Avrupa'da kamu harcaması konusunda bir tür sağduyu ve tedbirlilik sembolüydü," diyerek Berlin'in yeni önerilerinin "Hiç de Alman ekolüne uymadığını" ifade ediyor. Boss, "Vergi kesintilerinin kendi kendilerini amorti edeceği gibi bir yaklaşım var. Bu saçma. Öyle görünüyor ki, eskiden ABD'de hâkim olan bu yaklaşım yeni hükümette çok daha güçlü biçimde bulunuyor" diyor. Gerçekten de, önde gelen birkaç Alman siyasetçi eski ABD başkanlarından Ronald Reagan ve ekonomistleri tarafından 1980'lerde ileri sürülen ve Cumhuriyetçi Parti'nin o zamandan beri devam ettirdiği arz yönlü ekonomiye ilişkin iddiaları dillendirmeye başladılar. Mali disiplin isteği sıradan Alman yurttaşları arasında hala güçlüdür ve ekonominin durgun gitmesi durumunda gelecekte yeni gerilimlere zemin hazırlayacaktır. Bağımsız bir araştırma kuruluşu tarafından geçtiğimiz ay yayınlanan bir kamuoyu araştırması, daha büyük bir bütçe açığına ve daha fazla kamu borçlanmasına yol açması durumunda halkın yalnızca yüzde 22'sinin vergi indirimlerini istediğini gösterdi. Halkın yaklaşık yüzde 70'i buna karşı çıkmıştı. Dahası, yeni bir yasa federal bütçe açığını 2016 yılından itibaren GSYİH'in yüzde 0,35'iyle sınırlıyor ve 2020'den sonra federal hükümetlerin bütçe açığı vermesini tamamen yasaklıyor. Berlin Özgür Üniversitesi'nde ekonomi profesörü olan Markus Heintzen, bu türden hedeflerin tutturulmasının artık çok zor olduğunu belirterek "Geleneksel olarak, enflasyon Almanlar için kamu borçlanmasından daha önemli olmuştur. Ama şimdi eyaletlerin ve yerel hükümetlerin nasıl büyük borçlanmalar ve bütçe açıkları yaptığına bir bakın. Halk bunun kaygı verici olduğunu biliyor" diyor.
