Leonard Cohen genelde hiç acele etmez. Kendine göre belirlediği bir tempoda şarkı söyler, konuşur, yazar ve albüm yapar. Son dünya turnesinde konserleri üç saat kadar sürüyor. Yeni albümü "Old Ideas" (Eski Fikirler), 2004'te çıkardığı "Dear Heather"dan beri yaptığı ilk stüdyo albümü. Geçenlerde bir gazeteci ona, besteleme konusunda kendisine herhangi bir zaman sınırlaması getirip getirmediğini sorunca 77 yaşındaki Cohen, "Senin yazılarını teslim etmek için bir zaman sınırlaman var. Aslında benim de var: Ölüm" dedikten sonra gülümseyip, "Ölüm bir şekilde kişinin düşüncelerini etkiliyor" dedi. Peki, albümün açılış şarkısı "Going Home"u (Eve Gidiyorum) yazarken neredeydi? "Sıkıntıda" diye yanıt veriyor. Albümü değerlendirmesi istendiğinde ise, "Yaşayan bir varlık üzerinde otopsi yapmak galiba iyi bir fikir değil" diyor. Cohen ölümlülüğün zihninde ve şarkılarında büyük yer tuttuğunu söylüyor: "Tüm şarkılarını ölüm konusu bir şekilde etkiledi. Bu dürtü, zaman kaybetmemek ve katı olmamak olarak tezahür ediyor. Bunu yapmak istemiyorsunuz, çünkü bence şarkıların ifade ettiği neşe ve vakar yabana atılacak şeyler değil" diyor. "Old Ideas" hayatın sonbaharına dair bir albüm. Hatıralara ve son hesaplara dalıyor fakat mizah duygusuna da ihmal etmiyor. Yine Cohen'in kariyeri boyunca kafa yorduğu konulara el atıyor: Aşk, kader, inanç, ihanet, kefaret. Şarkı sözlerinden bazıları dinsel tonda, bazıları ise duru bir alaycılık taşıyor. "Buradaki fikirler eski ve henüz çözülmemiş olanlar. Ahlaki sorular. Bunlar, uzun süredir kültürümüzün merkezinde yer alıyor" diyor. "Going Home", ilahiye benzeyen bir açılış şarkısı. Ses ismi bilinmeyen bir kişiye (menajer, Tanrı veya şeytan olabilir) ait. Sesini duyurmak için Leonard isminde bir aracı kullanıyor. Cohen Leonard'ı, "Sırtında takım elbisesiyle yaşayan tembel bir serseri" olarak tanımlıyor. Albüm blues, ilahiler ve valslar üzerinde ağır çekim bir gezintiye çıkıyor. Fısıltıyla, adeta tüy gibi dokunarak çalınıyor. "Anyhow" adlı şarkıda, "Beni affedemeyeceğini biliyorum/Ama yine de beni affet" diye bir yakarış var. Bu şarkıda fötr şapkaya vurularak ritim tutuluyor. Cohen ve Leonard'ın buluşu olan bir teknik bu. Şarkıların birçoğu söylenmekten ziyade okunuyor. Melodiler arka plandaki kadın korosuyla destekleniyor. Cohen'in her daim kasvetli sesi daha da derinlere inmiş. "Sesim sigarayı bıraktığımdan beri gittikçe kalınlaşıyor. Tizleşeceğini düşünüyordum ancak tam tersi oldu. 80 yaşına girince tekrar sigaraya başlamak istiyorum. O yaşta belki yine turnede olurum. Beni turne yapmaya en fazla çeken şey, yollarda sigara içmek" diyor. Müzikte Cohen'in son yıllarda turnelere çıkmasına yol açan farklı bir unsur da var. İflas ettiğini düşünmesiyle gelişen farklı bir bütünlük hissi bu. 1996 ve 2001'de emekliliğe hazırlanan Cohen, şarkılarının haklarını Sony Music'e sattı. Aldığı 10 milyon doları da yatırım fonlarına koydu. Fakat 2004'te, o dönemde menajerinin yönettiği bu fonların neredeyse tamamen kaybolduğunu öğrendi. "10-15 sene bir tür münzevi hayatı yaşadım ki çok da kötü değildi" diyor. "Ancak bazı mali sebeplerden dolayı ailemin ve kendimin birikimlerini tekrar yerine koymak için yollara düşmeye mecbur kaldım" diye ekliyor. Cohen kendisini birdenbire kanlı canlı müzisyenlerle ve seyircilerle temas halinde buldu: "Evet, bu bende ciddi bir etki bıraktı. Ve sanırım, soğumakta olan kalbimi yeniden ısıttı" diyor.
