Liza İslamulova, 1999'da Çeçenistan'ın başkenti Grozni'de ailesiyle yaşıyordu. Çeçen güçler, Rusya'yla savaşmaya başlayınca hayatı altüst oldu. Çeçen ordusuna katılmadığı için eşinden boşanmaya karar veren Lisa, evleri bombalanınca 10 yaşındaki kızı Razet ve henüz 6 yaşındaki oğlu Yunus'u geride bırakarak, ülkeden göç etmek zorunda kaldı. Bu saldırıda sağ elinin serçe parmağı da kopan Liza, o dönemde ülkeyi terk eden iki bin Çeçen'den biriydi. Yeni evi ise Çeçenler için İstanbul'da kurulan kamptı. Her sabah aynı umutla uyanıyordu: Çocuklarını yeniden görmek... Rusya'da babasıyla birlikte yaşayan ve annesi Türkiye'ye gittiğinde 6 yaşında olan Yunus aradan geçen 11 yılın sonunda bir delikanlı olmuştu. Onun da hayali annesine kavuşmaktı. Rusya'da 9 yıl olan mecburi ilköğretimi bitirdikten sonra ilk işi pasaport çıkartmak oldu. Ana-oğul arasındaki hasret, Yunus'un önceki gün Türkiye'ye gelmesiyle son buldu. İkilinin birbirine sarılma anında, mutluluk gözyaşları aktı. İslamulova, büyümesini göremediği Yunus'una uzun uzun sarıldı, doyasıya öptü, hasret giderdi.
'Bir daha ayrılmam'
PASAPORTUNU kaybettiği ve oturma izni ile belgesi olmadığı için Çeçenistan'a gidemediği söyleyen Liza İslamulova, duygularını şöyle anlattı: "Kızım Razet geçen sene evlendi. 1 aylık Melike adında kızı var. 11 yıl hep bu günün umuduyla yaşadım. Ama hiçbir resmi belgem yok. Geçimimizi yardımlarla ve gündelik işler yaparak sağlıyorum." Rusya'daki okulunu bıraktığını öyleyen Yunus ise "Artık annemden ayrılmayacağım. Ziraat mühendisi olmak istiyorum" dedi.
