Türkiye'nin en iyi haber sitesi

Jimnastiğin ‘Yılmaz’ kızı Tutya

Olimpiyatlara katılan en genç sporcumuz üstelik artık literatürüne geçmiş bir hareket de onun adıyla anılıyor; 'Yılmaz' hareketi... ile spor yaşamını ve literatüre ismini sokmanın nasıl bir his olduğunu konuştuk

Jimnastiğin ‘Yılmaz’ kızı Tutya

MEHMET BEDİROĞLU

Masmavi gözleri pırıl pırıl, yüzünde hâlâ yetişkinliğe geçişin izleri bulunsa da yaşıtlarına göre fazlasıyla olgun, ne dediğini bilen ve pozitif bir genç kız var karşımızda. , 19 yaşında, İstanbul'da doğup büyümüş. Dört yaşından beri spor salonlarında... Olimpiyatlara katılmış en genç sporcumuz, 17 yaşında düşüyor Rio yollarına... Bununla birlikte birçok Avrupa ve Dünya şampiyonası, 2014'te Akdeniz Oyunları'nda altın madalya ve 8 yaşından beri ambargo koyduğu Türkiye şampiyonlukları da cabası... Ama bunlarla da yetinmiyor Tutya, daha genç yaşında jimnastik literatürüne 'Yılmaz' hareketi olarak geçecek bir hareketin altına imzasını atıyor. Hayallerinin ve hedeflerinin ise sınırı yok, ilk önce ekim ayında Katar'daki dünya şampiyonası var. Fakat asıl büyük hedef ise 2020'deki Tokyo Olimpiyatları! Tutya ile konuşmaya başlıyoruz. Başarılarını, olimpiyatları, literatüre geçmiş hareketinin öyküsünü, ailesiyle olan ilişkisini, gelecek planlarını ve daha birçok mevzuyu masaya yatırıyoruz.

Jimnastiğin ‘Yılmaz’ kızı Tutya

- Nasıl başladı senin jimnastik serüvenin?

- Yaramaz ve hareketli bir çocukmuşum. Hiç yerimde durmuyor, çok da hızlı koşuyormuşum. Annemler benim için 'atlet olur' demişler. Sonra babam bir arkadaşına sormuş, o da "Önce jimnastikle başlasın, o temel bir branş oradan isterse atletizme geçer" demiş. Üç yaşında beni jimnastik salonuna götürmüşler ama altımda daha bezim varmış, içeri almamışlar. "Bir sene sonra getirin" demişler, dört yaşıma geldiğimde ise ben girmek istememişim, ağlamışım. Ama ailem pes etmemiş. Bir gün annem "Her girdiğin jimnastik dersi için sana bir Barbie bebek alacağım" demiş. Sonrası bir çuval dolusu Barbie bebek... (gülüyor)

Jimnastiğin ‘Yılmaz’ kızı Tutya

- Salondaki ilk gününü, jimnastiği sevmeye başladığın zamanı hatırlıyor musun?

- 8 yaşında Türkiye şampiyonu olunca "Evet, iyiyim galiba jimnastikte" demeye başladım. O zamana kadar öylesine yapıyordum yavaş yavaş sevmeye başladım.

- Olimpiyatlara katılmış en genç sporcumuzsun. Nasıl geçti ilk olimpiyat maceran?

- Rio çok güzeldi. Zaten küçüklüğümden beri hayalim olimpiyatlara katılmaktı. Seçmeler yapıldı, o çok stresli bir süreçti. Çünkü kaç senedir bunun için çalışıyordum bir nevi zirveye yaklaşıyordum her sporcunun hayalinde olduğu gibi... Hatta seçmelerden önce antrenörüme döndüm dedim ki "Ben galiba burada düşüp bayılacağım, yapamayacağım..." Sonra o heyecanı da yendim, kendimi işin büyüsüne bıraktım. Ama düşünsenize ismi bile strese sokuyor: Olimpiyatlar...

Jimnastiğin ‘Yılmaz’ kızı Tutya

- Ne kadar sürdü olimpiyatlara hazırlanman?

- Zaten sekiz yaşımdan itibaren "Tutya olimpiyatlara gidecek bir gün" diye hep konuşuluyordu. Bense olimpiyatlar ne demek onu bile bilmiyordum. Bilmediğim bir şeye hazırlanırken buldum kendimi. Büyüyünce ilk küçükler milli takıma sonrasında da genç milli takıma girdim ve neyin ne olduğunu görmeye başladım. Kısacası kendimi bildim bileli olimpiyatlara hazırlanıyorum.

Jimnastiğin ‘Yılmaz’ kızı Tutya

LİTERATÜRE GİRDİ

- Jimnastik literatürüne geçen 'Yılmaz' hareketine gelelim. Nasıl çıktı bu hareket ortaya?

- Fikir antrenörümden geldi. Kendisi Kolombiyalı, 25 sene de Amerika'da çalışmış. Orada birkaç öğrencisine denetmiş bu hareketi fakat onlar yapamamış. Sonra bir gün bana "Tutya, böyle bir şey yapalım mı?" dedi. Çok küçük yaştan itibaren denemeye ve yapmaya başlamıştım. Birkaç kez düştüm. Bayağı deneme yaptık. Dünya şampiyonasında da hareketi yapınca resmen literatüre geçmiş oldu.

Jimnastiğin ‘Yılmaz’ kızı Tutya

- Kendi adını literatüre sokmuş olmak nasıl bir duygu?

- Çok mutlu oldum, gurur duydum. Sonuçta bir gün jimnastiği bırakınca isminin yaşayacak olmasını bilmek paha biçilemez.

- Yaşına göre bu kadar tecrübe sahibi olmanın seni olgunlaştırdığını düşünüyor musun?

- İster istemez öyle oluyor. Annemler de bunu söylüyor. Çünkü çok erkenden, 16 yaşında olimpiyat seçmelerine giriyorsunuz, çok büyük stresler bunlar. Yine çok küçük yaşta çok zor hareketler denemek, aileden uzak kalmak, kamplara gitmek de ister istemez etkili oldu. Jimnastik beni olgunlaştırdı.

Jimnastiğin ‘Yılmaz’ kızı Tutya

- Genç bir sporcu olarak Türkiye'yi ne durumda görüyorsun jimnastikte?

- Ülkemizde alttan sporcuların yetiştiği bir sistem yok. Antrenör sayımız yeterli değil. Benim antrenörüm yabancı. Olimpiyatlarda atletizm ve yüzme ile birlikte jimnastik en önemli branş, çok fazla izleyicisi var. Kendi ülkemde de bu ilginin artmasını isterim.

BİZE ULAŞIN