Siyer-i Veysî diye meşhur olan eserin tam adı Dürretü't-tâc fî sîreti sâhibi'l-mi'râc'dır. Siyer alanında daha önce Arapça ve Farsça'dan Türkçe'ye tercüme edilmiş eserler bulunmakla birlikte Dürretü't-tâc ilk Türkçe telif siyer kitabı olarak kabul edilmektedir. Müellif eseri kaleme alırken çok sayıda tarih, tefsir, hadis, siyer kitabı ve lugattan faydalanmıştır. Bu kaynakların en önemlileri Sîretü İbn İshâk, İbn Hişâm'ın el-Meġāzî, Fahreddin er-Râzî'nin ʿİsmetü'l-enbiyâʾ, İbn Kesîr'in es-Sîretü'n-nebeviyye, Muhammed b. Cerîr et-Taberî'nin Târîhu'r-rusül ve'l-mülûk gibi eserleridir.
Veysî Dürretü't-tâc'da, Hz. Peygamber'in hayatını Mekke ve Medine dönemi olarak iki bölümde kaleme almayı planlamıştır. Eserin 1036 (1626-27) tarihli yazma nüshasından, ilk bölümün bu tarihten önce tamamlandığı anlaşılmaktadır. Ertesi yıl vefat eden müellif, Medine döneminden son olarak Bedir Gazvesi'ni ve Asmâ bint Mervân adlı yahudi kadının Ümeyr b. Adî tarafından öldürülmesi olayını kaleme almıştır.
Türk nesrinde önemli gelişmelerin görüldüğü bir dönem olan XVII. yüzyılda, sade bir dille kaleme alınan eserlerin yanında Dürretü't-tâc gibi süslü ve sanatlı nesrin en mükemmel örneklerinden biri olarak gösterilebilecek eserler de vardır. Eserin samimi ve duygulu ifadesi, konularındaki çekicilik yazarını şöhrete ulaştırdığı gibi nesir tarzı da diğer yazarlarca örnek alınmıştır. Yer yer manzum parçalarla süslenen Dürretü't-tâc'da altmış beş kadar Türkçe, yirmi sekiz Arapça, 209 Farsça beyit bulunmaktadır. Ayrıca ele alınan konulara göre bazı âyet ve hadislerle Arapça, Farsça ibarelere de yer verilmiştir.
Kaynak: Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi