Genelde benim delirme aylarım sonbahar sonlarına denk düşerdi ama bu yaz anormal sıcaklardan mıdır nedir depresif hallerim biraz erkene alındı. Cinler tepemde, sağa sola sarasım ama tüm bunları da insan içine karışmadan yapasım var. Susma hakkımı kullanıyorum epeydir. Eş dost merakta, bir şeyler seziyorlar ama çamur üzerlerine sıçramasın diye çok da üstüme gelemiyorlar. Bu dönemlerde beni kendi manyaklığımla başbaşa bırakmaları gerektiğini biliyorlar çünkü. Kedi gibi kendi içime dönüveriyorum, sonra yine kendi kendimi iyileştirip bir anda insan içine çıkabilir hale geliyorum. Anlayacağınız ben bugünlerde tam bir 'yaban Önceli'yim.

NASİHAT DELİRTİR
Hani dedim ya eş dost pek bulaşmıyor bana diye... Zaten bir kitapta okudum, uzmanı da şöyle diyor: "Depresyondaki bir kadının yakınları, ona 'Gez, dolaş, kafanı dağıt, takma kafana, kendi kendinin doktoru ol' gibi telkinlerde bulunur. Oysa hasta zaten bunları yapmaya çalışıyor ve başaramıyordur. Çevresi, rahatsızlığın istem dışı olduğunu bilmediği için, depresyondaki kadının hastalığı daha da ağırlaşır." Evetttt, işte tam da budur!

AYVAYI YEMİŞSİN!
Benim de en sinir olduğum durumdur: "Hayat her şeye rağmen çok güzel, haline şükret, hiçbir şeyi kafana takma, sen doğru bildiğin yoldan şaşma" vs. gibi tavsiyeler. Ben o doğru yolu bilsem zaten bu modda işim ne değil mi ama? Hani o sırada biri çıksa ve "Öncel hakikaten berbat durumdasın, hiç iyi görünmüyorsun, sen bu işi zor toparlarsın, ayvayı yemişsin kızım sen" falan dese, belki daha iyi gelecek. Hırs yapıp, "Hayır yaa, o kadar da vahim değil durumum, ben şimdi er meydanına çıkıp, kafamı bozan her şeyin ve herkesin anasını ağlatırım" diyecek ve silkinip kendime geleceğim. Var mı peki böyle bir babayiğit? Hadi bekliyorum!