Efkar, insan ruhunun en derin ve bazen de en yalnız hallerinden doğar. Kimi zaman bir bakış, kimi zaman sessiz bir suskunlukla kendini gösterir. Şiirlerden, şairlerden süzülen efkarlı sözler, kalbin en gizli köşelerine dokunur; hüzünle karışık bir huzur verir. Bu sözler, yalnızlığın ve kederin sessiz yankısıdır; kimi kısa bir mısra, kimi uzun bir dizeler zinciriyle duygularınızı ifade etmenize yardımcı olur. İşte en kederli, yalnızlık kokan ve içten efkar sözleri…
Ahmet Hamdi Tanpınar:
"Gözlerimde yaşlarla dolu bir İstanbul var; bir başına, sessiz, terk edilmiş."
Ahmet Arif:
"Yalnızlık, bazen göğün en karanlık bulutudur; kalbe düşer, dinlemez."
Necip Fazıl Kısakürek:
"Kalbin suskunluğu, ruhun çığlığıdır; kimse duymadan içten içe çeker insan."
Fuzuli:
"Sevda, bazen acı verir; bazen de yalnızlığa mahkûm eder insanı."
Özdemir Asaf:
"Hayat, en çok da yalnız kalanların gözyaşlarıyla yazılır."
Yahya Kemal Beyatlı:
"İçimde bir sızı var; sesini duyan yok, teselliyi bilen yok."
"Gözlerimdeki hüzün, susturulmuş bir çığlık gibi; kimseye söyleyemediğim acılarımı taşır."
"Kalbimden geçenleri anlatacak söz yok; yalnızlığın sessizliği içimde bir fırtına."