İlkçağlarda çakmak traş için çakmaktaşı kullanan insanlar artık jilet kullanmaya başladılar. Üretim aşamasına milimetrik şeritlerle başlıyor. Şeritler milimetrenin 10'da biri büyüklüğünde paslanmaz çelikten meydana geliyor. Bİr pres makinesiyle genel bıçak şeklini alıyor. Üretimin bu aşamasında çok ince olan şeritler, kağıt gibi katlanabilir. Sertleştirmek için 4 aşamalı bir işleme sokuluyor. 1100 derecelik bir fırında 30 saniyede ısıtılıyor. İkinci aşamada soğuk sudan geçiriliyorlar. 20 saniye boyunca -50 derecelik bir dondurucuda soğutuluyor. Bu işlemler metalin yapısını değiltiriyor ve sertleşmesini sağlıyor. Kırılgan hale gelen şeritler 20 saniye daha ısıtılıyor. Üzerine basılan yazılar alevle kurutuluyor. Bir bileme ve cila makinesine girip keskin hale getiriliyor. Birbirlerine bağlı olan bıçaklar makineyle ayrılıyor. Fabrikada, kalite kontrol tarafında, bir örnek alınarak keskinlik ve kalınlıkları kontrol ediliyor. Devamında her bıçağın kusurulu olup olmadığı inceleniyor. İncelemeyi geçen bıçaklar kirden arındırılmak için çözücü bir madde ile yıkanıyor. Vakum haznesinde krom kaplı bir kaplama uygulanıyor. Bıçakların daha sert olmasını sağlıyor. Bir sprey yapışmayı önleyici bir madde püskürtüyor. Bu madde yüzeyde kalması için 350 derecede 20 dakika boyunca pişiriliyor. Kalite kontrolde dayanıklılıkları ölçülüyor. Pres makinesiyle belli bir kağıt kalınlığını kesip kesmediği kontrol ediliyor. Organik yağda yarım saat bekletiliyor. Bu paslanmasını engelliyor. Paketleme bandında bıçaklar mumlu kağıda sarılıyor. Mum kağıt, saklama sırasında paslanmayı önlüyor. Ayrıca normal kağıda göre daha güçlü olduğundan, bıçak kağıdı kesemiyor.