İlk olarak 1855'te yayınlanan öncü çalışması, "Denizin Fiziki Coğrafyası"nda Matthew Fontaine Maury'nin giriş cümlesi şöyleydi. "Okyanusta bir ırmak vardır". Denizciler okyanustaki ırmakları, yani akıntıları başından beri biliyorlardı elbette, ama Maury, ana akıntıların bilimsel haritasını çıkaran ilk kişiydi. Bu harita denizcilerin kaydettiği binlerce gözleme dayandırılmıştı ve bir bakıma, ABD'nin kuzeydoğusundaki Nantucket adasından bir kaptana danışan Benjamin Franklin'in 1769'da çıkardığı Gulf Stream haritasının genişletilmiş bir baskısıydı. Maryland'daki Goddard Uzay Uçuş Merkezi, Bilimsel Görselleme Stüdyosu'nun yeni geliştirdiği akıntı haritasıysa Maury'nin de, Franklin'in de gurur duyacağı bir çalışma. Dünyadaki akıntıları gösteren bu heyecan verici haritanın yapımcıları kaptanlardan ve seyir defterlerinden değil, uydu ve okyanustaki alıcıların Haziran 2005'ten Aralık 2007'ye kadar topladığı verilerden yararlandılar. Verilerin hepsi Massachusetts Teknoloji Enstitüsü ve NASA Jet İtki Laboratuvarı'nca geliştirilen matematiksel bir modelle sentezlendi. Sonuç; iç içe geçen ve döne döne hareket eden, kıtaların uçlarında su kasırgaları gibi sarmallar çizen akıntıların uzaydan görülen animasyonlu bir manzarası. Ana akımlar (Gulf Stream, Humboldt, Kuroshio), hepsi de daimi bir hareket halindeki onlarca küçük akıntıyı besliyor. Denizciler daha hızlı rotaları bulmak için Maury'nin haritasından yararlanıyorlardı. Bilim insanlarıysa yeni modellerden yararlanarak, iklim değişiminin dinamiğini oluşturan okyanus akıntılarının ısıya ve karbona nasıl yön verdiğini daha iyi anlamaya çalışacaklar. Fakat dünyanın dönmesiyle hareket eden akıntıların nefis tablosu sırf güzelliği için bile izlemeye değer.
