Yarın benim doğum günüm. Eskiden olsa bir heyecan bir pırpır hali. Şimdiyse tık yok. Sanırım artık kendimi eskisi gibi önemsemiyorum. Ki bence bu bir aşama.. Burnum yere inmiş, kişisel gelişim için harcadığım emek boşa gitmemiş. Üzerime bir mütevazı hava gelmiş oturmuş. Aman da aman! 'Kimim ki len ben? Doğanın, evrenin minicikkk bir parçasıyım işte!' der olmuşum herhalde. Aferin kızım Öncel! Haa tabii bir de şu var, bu durumdan şu açıdan da hiç şikayetçi olmamam lazım: Bugüne kadar kendimi fazla önemsediğimden işte, doğduğum güne de öyle manalar yüklerdim ki, gün sonuna kadar kendimi Elf Kraliçesi gibi hissetmezsem oturur ağlardım v.s. Her doğum günüm illa ki gözü yaşlı biterdi. O neden aramadı, bu neden böyle davrandı diye dert eder, günü kendi kendime zehir ederdim. Ohhhh be artık özgürüm. Ben kendimi şu evrende küçücük görünce büyüdüm. İyi ki bütünün parçasıyım ve 'tek' değil, 'bir'im.