İki yıldır sağlık ocağı hekimliği yapıyorum. Hastaların çoğu bana, biten ilaçlarını reçete ettirmek için geliyor. Sürekli "Sen ne doktorusun?" diye soruyorlar. Uzman olmayanı, hekimden saymıyorlar. Bu yanlış algıyı nasıl düzeltebiliriz? Mehmet Y./İstanbul

Uzman olmalarını gerekli gören yanlış toplumsal algı yüzünden, diğer meslek mensuplarından daha ağır ve uzun bir eğitim görerek diploma alan hekimler, elde ettikleri toplumsal statüden mutlu olamamaktadır. Toplum, sağlık sorunları karşısında uzman hekimden hizmet almayı yeğlemektedir. Oysa, hekim başvurularının büyük çoğunluğu birinci basamakta çözülebilir sorunlardan kaynaklanmaktadır.

İHMALLER OLUŞUYOR
Bugün birinci basamak, büyük oranda devre dışı kalmış olup; sağlık hizmeti, ikinci ve üçüncü basamağın üzerine yüklenmiş durumdadır. Bunun sonucu ise: sağlığa ulaşımın güçleşmesi, hastanelerde kuyruklar oluşması, poliklinik hekimlerinin artmış iş yükü, geliştirici ve önleyici sağlık hizmetlerinin ihmal edilmesi ve sağlık giderlerinin artması olmuştur. Türkiye, bir süredir birinci basamağı etkinleştirecek aile hekimliğinin arayışı içindedir. Bu uygulamayla; kişiler birer sağlık danışmanına kavuşacak, birey ihtiyaçları doğrultusunda koruyucu sağlık hizmetleri verilecek, kişisel sağlık kayıtları tutulabilecek, sağlık hizmetlerine eşit ve ücretsiz erişim sağlanacak, her birey 24 saat kendisini tanıyan, sağlık sorunlarını bilen bir hekime ulaşabilecektir.

KUYRUKLAR BİTECEK
Bugüne kadar pek başarılamayan ikinci-üçüncü basamakta başlanan tedavinin ayaktan takibi, tıbbi tedavi ve müdahalelere bağlı sorunların erken fark edilmesi, disiplinlerarası koordinasyonun sağlanması ve doğrudan gözlem altında tüberküloz tedavisi gibi stratejik uygulamaların yürütülmesi; aile hekimliğinde mümkün olacaktır. Ayrıca, toplumun birinci basamak hekimine güveni gelişecek, hastanelerdeki kuyruklar azalacaktır. Aile hekimliği; birinci basamakta hizmet veren hekimin toplumsal statüsünü, mesleki doyumunu ve gelir düzeyini de yükseltecektir.