Ligin boyu kısaldıkça önemli olan 3 puanı alabilmek ise Trabzonspor dün bunu başardı. Ama ortaya konulan futbol için olumlu konuşabilme şansımız son derece zor. Maçın ilk yarısında Jaja'nın attığı gol ve Umut ile gelen gol pozisyonu dışında Trabzonspor'un karşı kalede hiçbir etkinliği yoktu. İlk yarıda yavan, temposuz bir görüntü vardı. Sadece Jaja top ayağına geldiğinde tempoyu artırmaya çalışan ve rakip savunmayı zorlayan tek oyuncuydu. Savunmanın göbeğinde Glowacki ve Giray topu oyuna sokmak istiyor ancak kısıtlı becerilerine takılıyorlar. Bu yüzden Selçuk ve Colman geriye gelerek top almaya çalıştı. Colman mücadele ediyor ama aldığı topların büyük çoğunluğunu rakibe verdi. Sol kenar hiç yok. Brozek, bırakın hücum girişimlerinde bulunmayı savunma anlayışında bile yetersiz. Umut da hücumda daha fazla orta bölgeyi zorladığı için sol kenardan rakip savunmanın dengesini bozacak atak girişimi hiç gerçekleşmedi. Sağ kenarda ise bir Yattara var ki Ünal Karaman bu oyuncuya 65 dakika nasıl dayandı. Güçsüz, kendine güveni hiç yok. Ve bir de saha içi yardımlaşmalara hiç katılmadı. İkinci yarının son 10 dakikalık bölümü ise tam bir korku filmi gibiydi.
Aşırı telaş ve panik, skoru koruma düşüncesinden çok fazla top kayıpları yaptılar. Eğer Kasımpaşa daha organize bir takım olsa ve becerikli bir-iki oyuncusu bulunsa bu maçın skoru herhalde böyle olmazdı.

HATIRLATMAK İSTİYORUM!
Görünen o ki Trabzonspor'da bazı oyuncuların eksikliğinde önemli sorunlar baş gösteriyor. Takımda sorumluluk alan oyuncu sayısı ise çok fazla değil. Bundan sonraki maçlarda eğer şampiyonluk yarışını sonuna kadar getirilmek isteniyorsa mücadele gücü, takım olma bilinci ve de saha içi yardımlaşmaları öne çıkaran bir oyun anlayışı ile sahaya çıkmak zorunda olduklarını hatırlatmak istiyorum.