Vapur hızla kız kulesinin önünden geçip Haliç'e burnunu kırardı: Bu manevraya bayılırdım, çünkü önümüzde birden Galata kıyısı belirirdi...
Hep küpeştede açıkta oturup ayaklarımı demirlere dayardım...
Poyraz varsa saçlarımız uçuşmaya başlar, üstümüz başımız dağılır, elimizdeki gazeteyi, kitabı kapatmak zorunda kalırdık...
Ve mis gibi deniz kokusu başımızı döndürürdü...

***

Bak şimdi!
Geçen gün Boğaz'ın rengi birden turkuvaza döndü, sular Haliç'e kadar elle boyanmış gibi güzelleşti ve herkes bundan bahsetti ya...
Beni de geçmiş zaman hatıraları esir aldı...
Şehir hatları vapuru demek üniversite yıllarım demekti...
Kadıköy'den İstanbul'a; yani hayatın ve şehrin içine doğru yol almak demekti benim için...
En mutsuz zamanımda o vapurlar içimdeki sisi dağıtıverirdi...
İskeleye yanaşıp halat atıldığında çıkan gıcırtılar hele...
Gece rüyalarımda bile işitirdim o sesi...

***

Ne çok zaman oldu vapurla karşıdan karşıya geçmeyeli...
Kırıldım çünkü...
Yeni vapurların saçma sapan tasarımlarına bozuldum, olacak şey değildi.
Sonra Karaköy ve Kadıköy iskelelerinin curcunasına katlanamaz oldum...
Koptum...
Halt etmişim, şimdi içimi saran özlemden anlıyorum.
Ah bir de birçok insanın bilmediği en alt kamarada geçen yolculuklar var; kaçak göçek aşklarımızın el ele tutuşmaları falan var tabii...

***

İki binli yılların başlarında Venedik'e bağlanmıştım, durmadan gidip geliyordum...
Niye?
Kanalları için mi? Bilmem...
Kokusu, rengi, labirent hâli...
Belki bunlar...
Belki mahallem Zattere sahilindeki dondurmacı...
Ama en çok da vaporetto'larını sevdiğim için...
İskelede ayakta vaporetto'nun gelişini beklemek, geminin iskeleye çarpmasıyla oluşan sarsıntı, halat gıcırtıları...
Sonra hep ayakta, kaptan köşküne yakın bir yerde yolculuk...
Tekne hızlandığında suların üzerine sıçrayışı...
Kadıköylülük alışkanlığıydı bunlar sanırım...

***

Bizim şehir hatları vapurlarını sadece ulaşım aracı saymak yanlıştır...
Yeni nesil vapurların tasarımını yapanlar bu yanlışa kapıldılar.
Feribota benzeyen bir şekli kim akıl ettiyse, vah ona!
Oysa kimse Londra taksilerinin ana hatlarını değiştirmeyi aklından bile geçirmez değil mi?
Şehir hatları vapurları bir "şehir mekânı"dır...
Hatta "ev" gibiydi eskiler için...
Hani Abdülhak Şinasi yazmıştı ya...
"Kadıköy vapuruna binince sanki terliklerimi ve gecelik entarimi giymiş gibi rahatlar, ferahlık duymaya başlarım..."