BAŞLARKEN…

YENİ bir pencere açıyoruz. Kimi zaman sıcak gündemin perde arkasını, kimi zaman tebessüm ettiren sahneleri, kimi zaman hikayeleştirilmiş gerçekleri "sabah.com.tr" de yayımlanacak bu yazılarda bulacaksınız. Haberin ardındaki gizemli dünyayı, merak ettiğiniz diplomasi ve güvenlik konularının şifre çözümlerini sizlere aktaracağım.

Aslında, birlikte okuyacağız, birlikte yazacağız.

SABAH Gazetesi'nin "haberi yerinde takip" konusuna verdiği önem, uzun yıllardır dış politika ve milli güvenlik konularına odaklı çalışıyor olmam habercilik bağlamında şanslı hissettiğim hususlardan biri…

TÜRKİYE Yüzyılında ülkemiz dış politikasında ve bölgesel güvenlikte merkezi konumuyla dikkat çekiyor. Cumhurbaşkanı Tayyip Erdoğan, Milli Savunma Bakanı Yaşar Güler, Dışişleri Bakanı Hakan Fidan, Milli İstihbarat Teşkilatı (MİT) Başkanı İbrahim Kalın ve diğer Türk yetkililerin katılımıyla "dünya tarihinin kırılma noktası"nı temsil eden küresel zirve, toplantı ve programlar düzenleniyor. Türkiye'nin sözünün ağırlığının arttığı, çoğu zaman ana aktör olarak pozisyon aldığı "tarihi an"ların sayısı; küresel ve bölgesel dinamiklerin şekillendiği, yeni dünya düzeninin kurulduğu bu dönemde büyük artış gösterdi. Yani o anlar, gerçekten "tarihi"…

HADİ BAŞLAYALIM!

Dünya meselelerinin en ince detayına kadar incelendiği; binlerce kilometre uzakta yaşanan gelişmelere bile "bundan bize ne?" demeyen, deme lüksü de olmayan bir ülke Türkiye. İçinde bulunduğumuz dönemin en büyük çatışmaları yakın coğrafyasında gerçekleşirken, Ankara'nın radarının Asya-Pasifik'ten Latin Amerika'ya kadar uzanması da bundan.

Ama bir mevzu var ki… Türk dış politikasının da özellikle son üç yılın ana meselelerinden biri.

"Yüzyılın utancı."

İleride tarih kitaplarında şöyle anlatılacak:

"Bir zamanlar, insanların huzur ve barış içinde yaşamaması için her türlü zulmü yapmayı kendine hak gören bir devlet varmış. Yöneticileri, küçük siyasi hırsları uğruna yaşlıları, anneleri, babaları, bebekleri, doktorları, insani yardım çalışanlarını ve bu dramatik gerçekleri dünyaya duyurmaya çalışan gazetecileri dahi hedef almaktan geri durmamış. Şehirleri yıkmış, yakmış. Bütün bunlar cümle alemin gözü önünde olup bitmiş. Üstelik "koca koca devletler" ve uluslararası kurumlar, bu acı tablo karşısında gereken tepkiyi vermemiş.

Elbette "dur" diyenler de varmış.

Daha adil bir dünya için tüm imkanlarını seferber eden, diplomatik ve siyasi ağırlığını bu mücadele için kullanan bir devlet ve lideri başı çekiyormuş:

Türkiye.

Evet, ilk cümleden anlamışsınızdır. O soykırımcı devlet de İsrail.

Ve İsrail, bugünlerde Ankara'yı her zamankinden daha fazla hedef alıyor.

Sebebi ne?

27 Ekim'deki İsrail seçimleri!

Anketler, Gazze'deki savaşın başlıca siyasi sorumlularından biri olarak görülen Netanyahu'nun koltuğunun sallandığını gösteriyor. İktidarını kaybetmesi halinde yaptıklarının siyasi ve hukuki sonuçlarıyla karşılaşabileceğini bilen, Uluslararası Ceza Mahkemesi'nde hesap vermesi istenen Netanyahu yönetimi kendi kamuoyu nezdinde yeni düşmanlar yaratmanın ve dikkatleri başka yöne çekmenin hesabını yapıyor. Türkiye ve Cumhurbaşkanı Erdoğan da bu siyonist stratejinin hedeflerinden... Türlü nifak tohumları serperek, çapını aşan "şov"lara girişerek, Cumhurbaşkanı Erdoğan'a iftira atarak sandıktan çıkabileceğini düşünüyor. Ankara, Tel Aviv'in bu amaçla yaptığı hamlelerin 27 Ekim'e kadar artabileceğini öngörüyor.

Peki Türkiye neden agresif davranmıyor?

Çünkü şer şebekesinin istediği de tam olarak bu! Türk devletinin bin yıllık geleneğinin en önemli özelliklerinden birini, "vakar"ını kaybetmesi… Öfkeyle hareket etmesi ve İsrail'in kurduğu tuzağa düşmesi! Ancak, gayet iyi bilmelerine rağmen kör ihtirasları sebebiyle bir gerçeği gözden kaçırıyorlar: Türk devlet mekanizması ve kurumsal hafızası her şeyi kaydeder.

Her söz!

Her hamle!

Her adım!

Yeri ve zamanı geldiğinde ne yapacağını bilir. O "tarihi an" geldiğinde ise gereken yapılır. Tereddüt etmeden!