Sabah kalktım, enseyi, göbeği kaşıya kaşıya salona indim. Her zamanki gibi önce televizyon kumandasının düğmesine bastım, mutfağa geçtim. Sabah kalktığında kendine gelmek için sadece kahve içen ve kahvaltı faslını es geçenlerden değilim ben. Günün en önemli öğünü benim için. Her şartta dört başı mamur olmalı. Domatesi, peyniri, yumurtası... Hiç üşenmem. Çünkü ben kahvaltımı etmezsem, günü akıl sağlığımı kontrol ederek geçiremem. Şuur kayması olur. Dün de televizyonun sesi eşliğinde mutfakta hazırlık yaparken içerden bir kakafoni yükseliyor ki dayanılır gibi değil.

BARIŞTIRIYORLARMIŞ!
Gidip kanalı değiştirmeye de üşeniyorum ama... Aaaa yok sonra dayanamadım ve nedir bu gürültü diye geçtim ekran karşısına. Ve işte budur! Cahil cüreti denen şey yani... Fox'da Kerem Alışık ve Ayşe Aral'ın yeni barıştırma programı varmış meğer... Eh be kardeşim, ikinizin de canlı yayın, hele de böyle harareti yüksek bir mevzuda yayın tecrübeniz yok madem, bu nasıl bir cesarettir ki sizi aleme madara eder? Yayında kimin ne konuştuğu belli değil. Herkes aynı anda konuşuyor, kimin ne dediğini kimse anlamıyor. Bir ara kontrolü o kadar kaybediyorlar ki, küfürler, tehditler havada uçuşuyor. Bizim taze canlı yayıncılar gülüyor. Program tamamen Allah'a emanet gidiyor. Alooo, anladık ki yönetmen de uyuyor! Bu cümbüşe daha fazla devam edemedim, geçtim başka kanala. Elimde hıyar var diyenlere bir avuç tuzla koşa koşa giden şöhret meraklısı insan tipine ise bir kez daha hayretler içinde kaldım. Bu neyin hırsı anlamıyorum ki?