Gencecik bir doktor, cehaletle zeka yoksunluğunun birleşimiyle gelen şiddetin kurbanı oldu.
Dedesinin dünyaya kazık çakacağını düşünen bir zorba, "Neden iyileştiremedin dedemi?" deyip doktorun hayatına oracıkta son verdi.
Hepimiz kahrolduk, isyan ettik.
Ardından başka bir kör cahil; ameliyat öncesi yemek yenmemesi gerektiğinden bihaber bir denyo "Sen benim karımı nasıl aç bırakırsın lan!" deyip yine bir başka doktorun hastane ortasında ağzını burnunu kırdı.
Hasta yakınları tarafından canına kastedilen, şiddet gören sadece bu iki şanssız doktorumuz değil elbet.
BUNUN ÖZRÜ YOK
Daha ne örnekler yaşandı.
Hatta kim bilir belki şu anda bile yaşanıyor.
Bu zorbalıkların hiçbir özrü olamaz...
Ama Türkiye'de şöyle de bir gerçek var kabul edelim:
Özellikle devlet ve üniversite hastanelerinde hastalarına ve hasta yakınlarına kaba saba davranan, adam yerine koymayan, hastaya bir parça güler yüzü, hasta yakınına da detaylı bir açıklamayı çok gören doktorlar da var.
Evet çok yoğunlar, evet her hastaya uzun uzun zaman ayıramıyorlar, evet çalışma şartları çok ağır ve aldıkları para da kuş kadar... Ama bunda hastaların ne suçu var?
Yaşam ve çalışma şartlarının zorluğunun acısını hastalardan çıkarmamalılar.
Ama çıkaranlar var!
Bu konu böyle kahreden bir örnekle açıldıysa eğer, tamamen halledilmeden kapanmamalı.

DEVLET KORUMALI
Doktorların can sağlığını bu eşkıya takımından korumak devletin boynunun borcu olmalı.
Zaten hak ettikleri ücretleri alamıyorlar, hiç olmazsa canlarını korumalı...
Ama bir yandan da doktorların hasta ve hasta yakınlarına davranışları konusunda çuvaldızı kendilerine batırmaları gerekiyor.
Izdırabı olan ve sadece sizden medet uman o insanlara bir parça daha insancıl yaklaşımlarda bulunmaya çalışmak çok zor olmamalı.