N'apalım, bazen oluyor işte. Pat diye dökülüveriyor sözcükler ağzınızdan, diziliveriyor yan yana ve sizi ele veriyor. Pazar günü Güneri Civaoğlu'nun 'Şeffaf Oda'sının konuklarından biriydim. Konu aşka geldi... Eh ben olunca ille de dönüp dolaşıp konu oraya geliyor ya. Benimkisi meseleye çok hakim olmak, çözmüşlük falan değil sadece car car car konuşmak, sorular sormak, düşünmek taşınmak ve işin içinden çıkamamak hali tabii ki... Güneri Civaoğlu konuyu açınca yine konuşmuşum. "Sen aşkı çok seviyorsun, aşksız yapamıyorsun" gibi bir yorumda bulunmuş Güneri Bey; laf lafı kovalarken şu cümle çıkmış ağzımdan "Ben sevilmek istiyorum ama bana hep sevmek düşüyor."

BENİ SEV! BENİ SEV!
O kadar e-mail geldi ki bu cümleye saymadım, sayamadım. Bir de üstüne sabah gazetede Şengül Abla (Balıksırtı) "Sen nasıl bir bir laf ettin öyle" deyince, düşünceler aldı diyar diyar sürükledi beni yine. Aslında ne biçim bir çelişki değil mi güzel okur. Sevilmek isterken, sevmenin bünyeye ağır gelmesi meselesi ne oyuncaklı değil mi? Hepimizin en çok istediği, sessizliğin altında avaz avaz bağırdığı da o değil mi; beni sev, beni sev, beni sev! Tam de sevilmek için yanıp tutuşurken gidip sevmeyi bilmeyen insanlara aşık olmamız ne olacak peki? Ya sevmekten yorulmamız? Bu işin içinden kim çıkacak? Hayat adama zorla sevmeyi öğretiyor işte. Sonra insan kabulleniyor benim gibi, "Bana sevmek düşüyor" diyor, esmer günler düştü misali... Sevmeyi öğrendikçe de kıyamıyor insan, kızamıyor galiba. Talepleri azalıyor, bunun adına da 'olgunluk' deniyor. Ama o yalnızlık yok mu, çekip gitmiyor, daha da derinleşiyor. Bilemiyorum sadece sevmekle yetinmek nereye kadar taşınabilir? İnsan imkansızların peşinde koşmayı bırakıp, onu seveni sevmeyi ne zaman becerebilir? Yine bilemiyorum...