Türkiye yolunu şaşırdı!.. 29 yıl önce veda ettiği "Koruma zırhıyla" yeniden tanışıyor. Oysa, son G-20 zirvesinde korumacılığa karşı imza atmıştık!
İşe bakın, son 4 ayda sanayide 9 ana kalemi koruma altına aldık. Koruma, vergi artışı ve diğer tedbirlerle yerli sanayiciyi ayakta tutmaktır.
Ancak bugün gelinen küresel demokraside koruma mümkün mü?
Koruma, ekonominin güçlülüğü, likiditesi ve konjonktürel gerekleriyle ilgili üretilen yanlış sinyalin işareti. Bugün sistematikleştiriyoruz!
Dünkü Resmi Gazete'de yayımlanan kararla birlikte 6 sektör daha koruma altına alındı. Artık elektrikli süpürgeden, her çeşit klimaya, ev tekstilinden, bebek arabalarına, transmisyon aksamından, aktarma zincirlerine kadar geniş bir alanda koruma var!

***
Bu yılın başında yeniden koruma ile tanıştık. İlk koruma demir çelik ve petro kimyaya geldi.
Yassı ürün ithalatına yüzde 8 vergi kondu. Ereğli Demir Çelik Fabrikaları koruma altına girdi. Açıkçası, tavır doğru, oran ve uyarlama yanlıştı. O yüzden bu karara beyaz, kahverengi eşya ile otomotivciler tepki gösterdi. Başta Arçelik olmak üzere Vestel, Renault Mais ve Assan Dış Ticaret, "İhracat yapamıyoruz" diye bağırdı. Kimsenin gıkı çıkmadı.
Telekomünikasyonda "tebdir" adı altında sektörü korumaya başladık.
Kabul edelim ki, ekonomimizde koruma tedbirlerini kararlaştıran bürokratik birim ile siyasi irade, objektivite kriterlerini hâlâ belirleyememiş. Nedeni bu olsa gerek, Eti Alüminyum'u satın alan Cengiz İnşaat, "Koruma" diye bağırıyor. Asıl şaşkınlığı ise bir anda koruma altına alınan ayakkabı sektörü yaratıyor.
Hoş, Türk siyasetçisi geçmişte yandaşları uğruna korumacılığa çok tevessül etti, hep kaybetti. Şimdi aynısı deneniyor.
İşe yaramaz...

***
Türkiye, IMF ile anlaşma yapıp yapılmayacağını tartıştığı bir dönemde, korumacılık zırhıyla nereye koşuyor? Bilmiyorum.
Ama doğru zamanda doğru iş yapamayan Türkiye, yine kötü bir sınav veriyor.
Oysa ekonominin zirve yaptığı 2007-2008 döneminde korumanın k'sını ağzına alabilirdi. Ekonomi aşırı genişlediği için kamu frene basabilirdi. İthalatta, KDV ve ÖTV'de artırıma gidebilir, spekülatif ve fazla üretimi cezalandırabilirdi. Türkiye hiçbirini yapmadı. Bu yaklaşım o dönemde kamuya çok ciddi bir likidite yaratabilirdi. Bu bile engellendi.
O nedenle bu tartışma çok su kaldırır.