ABD Başkanı Trump "Gideceğim, dünya ticaretini kurtaracağım, gerekirse İran'ı haritadan sileceğim..." diyerek okyanusları aşıp Hürmüz'e dayanmıştı.
Lakin coğrafyanın tokadını yiyince "Pakistan rica etti, azıcık durup düşüneceğiz" kıvamına geldi.
Kıvam dediğim, bildiğiniz "kıvırmanın" laciverti.
"Özgürlük Projesi" tesmiye ettiği kepazeliğin hepi topu 48 saat sürmesinin başka bir izahı yok.
Soykırımcı İsrail'in vekâlet savaşçısına sorarsanız, mahut proje bitmemiş, askıya alınmış sadece. Şayet "Özgürlük Projesi'ni" İran kabul etmezse bombardımana başlayacakmış. (Ne "özgürlük" ama!)
Bu bitmez tükenmez tehdit muhabbetleri acizliğin ifadesi değil midir?
Ne sanmıştı acaba; devasa uçak gemilerini Hürmüz Boğazı'nın dar sularına dizince, sigorta şirketlerinin alkış tutacağını, tankerlerin de düğün konvoyu gibi arkasına takılacağını mı?
Malumunuz, kapitalist dünya düzeninde gemileri kaptanlar değil, sigorta baronları yürütür.
Lloyd's "risk var" dediği an, o trilyon dolarlık donanma, sığ sularda sadece pahalı birer hedef tahtasına dönüşür.
Nitekim dönüşmedi mi?

***

Bir tarafta milyon dolarlık füzelerle donatılmış, kibirden önünü göremeyen imparatorluk donanması...
Diğer tarafta üç kuruşluk dronlar ve deniz mayınları...
Bir yanda imparatorluk bakiyesi bir hantallık, diğer yanda "asimetrik" strateji...
Sonuç?
Trump, 20 bin dolarlık bir dronu vurmak için 2 milyon dolarlık füze ateşlemenin sürdürülebilir bir "özgürlük projesi" olmadığını, petrol fiyatları tavan yapınca anladı.
Yani mesele tamamen duygusal!

***

Uzun lafın kısası, "Özgürlük Projesi" martavalı doğmadan bitti.
ABD Başkanı yeni açıklamasında İran'la anlaşırlarsa "Destansı Öfke" operasyonunun sona ereceğini söyledi.
Bu destansı öfkeyi biz, İran'ın Minab kentindeki ilkokulda katlettikleri 165 kız öğrenciden biliyoruz. Geçiniz.
Coğrafya tehditten anlamaz, kibir tanımaz.
Büyük bir tehditle çıktıkları yol, Pakistan'ın "iyi niyetine" sığınılan "estetik" bir geri vitesle noktalandı.