Türkiye, 24 yıl sonra döndüğü Dünya Kupası sahnesine Paraguay karşısında aldığı 1-0'lık mağlubiyetle veda etti. Büyük bir hüsran yaratan bu vedanın ağırlığını, sadece skorla açıklamak hata olacaktır.

OLAĞAN BASKI ABARTILDI

Reaksiyon vermemiz gereken maça henüz 2. dakikada yenik başladık. Böyle anlarda oyun planın kadar saha içinde mental olarak da güçlü kalman gerekir. Hafta içinde yapılan açıklamalara bakınca, fazlasıyla baskı hisseden, duygusal bir oyuncu grubu vardı. Haliyle erken gol, maçı psikolojik açıdan iki kat zorlu hale getirdi. Bakıldığında Paraguay, Avustralya kadar fizik gücü yüksek ve katı bir savunma takımı değil. Savunmayı yine derinde kursalar da, alan bırakan ve orta blokta zaman zaman bire bir baskıları da deneyen bir takım hüviyetindeydi. Ancak A Milli Takımımız, iki maçta da ikili mücadelelerde eksik kaldı, topu hızlı çeviremedi ve üretemedi.

Hücum hattımız epey verimsiz iki maç oynadı. En büyük hücum silahı olarak görülen Arda Güler resmen kayboldu; pozitif yaptığı hiçbir şeyi hatırlamıyorum açıkçası. Keza Kerem ve Yunus da yeterlilik gösteremeyince sadece Kenan Yıldız'ın ayağına bakar olduk. Ancak onu da gerektiği kadar kullanamadık.

MONTELLA SINIFTA KALDI

Oysa oynadığımız maçların belli bölümlerinde, çözüm kendini gösterdi. Top daha hızlı dolaştığında, sahada daha hareketli, mobil olunduğunda savunmanın dengesi bozuldu ve alanlar açıldı. Ferdi-Kenan hattı daha fazla kullanılabilirdi. Boşluklara sızacak, koşu atıp toplu veya topsuz alan katedecek yetenekte oyuncularımız da vardı oysa. Üçüncü bölgede kreatif olamadık, pasif kaldık ve kısa oyunculara devamlı yüksek top atmak gibi fecaat tercihler yaptık. Futbol bazen doğru cevabı bilmekle değil, onu cesaretle uygulamakla kazanılır. Geldiği günden bu yana üstüne düşeni yapan Vincenzo Montella, bu kez oyun ve oyuncu seçimleriyle kesinlikle sınıfta kaldı. Bir hafta boyunca eleştirilere tepki veren teknik ekip ve oyuncuların enerjisini sahada görmek isterdik.

DÜŞ KIRIKLIĞI...

Özetle bu ülkenin insanı sabahın erken saatlerinde ekran başına geçerken şampiyonluk sözü istemedi. Sadece formasının hakkını veren, yeni bir hikaye yazabilecek bir takım görmeyi hayal etti. Yenilmek, kaybetmek bu oyunun içinde olan doğal sonuçlar. Ancak olabilme imkanı varken göz göre göre elden kaçan şeyler olunca geriye kızgınlıktan çok hayal kırıklıkları kalıyor…