Fenerbahçe sahadaydı ama oyunda yoktu. Bakın en çarpıcı gerçek buydu. Sarı-lacivertliler maç boyunca pozisyona giremedi, ceza sahası çevresinde çoğalamadı. Oyun planı üretmek yerine bireysel yeteneklere bel bağlandı; fakat o bireysel parıltılar da bu kez tak-ı mı kurtarmaya yetmedi. Kanatlar etkili kullanılmadı. Merkez tıkanınca alternatif bir plan ortaya çıkmadı. Elbette takımda formsuzluklar var, sakatlıklar var. Ancak görünen o ki asıl sorun çok daha derinde.. Oyun planı eksikliği ve motivasyon kaybı. Sahadaki görüntü, adeta "dünya umurlarında değil" der gibiydi. İsteksizlik ve ruhsuzluk sonuna kadar hissedildi. Ligin son sıralarındaki bir takıma karşı bu kadar çaresiz kalmak, Fenerbahçe gibi bir kulüp için yalnızca bir yenilgi değil; şok etkisi yaratan bir tablodur. Futbol elbette sürprizlere açık bir oyun. Ancak bu ölçekte bir dağılma, Fenerbahçe seviyesinde bir kulüp için skandal kategorisine girer. Teknik direktör Domenico Tedesco'nun tercihleri de tartışmaların merkezinde. Yanlış diziliş, geç ya da hatalı değişiklikler, hücumda çözüm üretemeyen bir yapı… Devre arası hamleleri bile soru işaretleriyle doluydu. Sahada planı olan değil, ne yapacağını bilmeyen bir takım görüntüsü vardı. Daha da vahimi, kulübün yönetimsel tercihleri. Devre arasında giden golcülerin yerine takviye yapılmaması aylarca eleştirildi. Bu uyarılar görmezden gelindi. Bugün gelinen noktada ise teknik heyet ile takım arasındaki bağın kopmuş olduğu izlenimi var. Başkanın şimdiden seçim konuşmalarına başlaması da kulüpteki atmosferi özetliyor. Sonuç mu? Yine hayal kırıklığı. Yine hüzün, acı ve gözyaşı. Matematiksel olarak şampiyonluk hâlâ mümkün olabilir. Ancak sahadaki bu isteksizlik ve ruhsuzluk devam ederse, rakip puan kaybetse bile Fenerbahçe'nin kazanacağı maç bulmak zor görünüyor. Çünkü şampiyonluk önce zihinde, sonra sahada kazanılır. Fenerbahçe'de ise şu an ne sahada ne de zihinlerde o inanç var.