Paralimpik milli yüzücümüz Sümeyye Boyacı, Fransa'da düzenlenen World Series yarışlarında 50 metre sırtüstü kategorisinde altın madalya kazandı. Ama bana göre şampiyonluğundan daha değerli olanı, hepimize hayat dersi olacak sözleriydi:

"Uzun bir sessizliğin ardından Paris'ten altın madalyayla döndüğüm için mutlu ve gururluyum. Bu süreçte merak edenler oldu, bıraktığımı düşünenler de... Biz sporcular bazen vazgeçtiğimiz için değil, kimsenin görmediği mücadeleler verdiğimiz için sessiz kalırız. Yeni bir şehirde sil baştan düzen kurmak, yarış öncesi kapanan havuz, eksik kalan antrenmanlar, üst üste gelen sınavlar... Ve her şeye rağmen emeklerimin karşılığını alabilmek...
Şartlar kusursuz değildi ama hedefim hep aynıydı: Eksiklere değil, vazgeçmemeye odaklanmak.

Süreç boyunca yanımda olan herkese çok teşekkür ederim. Şimdi çalışmaya ve gelişmeye devam..."
Bu arada Türkiye sadece futbolu konuşurken, milli wushu sporcumuz Ecrin Çokhamur, üçüncü kez dünya şampiyonu oldu. Bir başka milli sporcumuz Sude Nur Basancı, FISU Dünya Üniversiteler Combat Sporları Şampiyonası'nda muaythai branşında dünya şampiyonluğuna ulaştı. FISU Combat Dövüş Sporları Wushu Kung Branşında birinci olan Nazlı Karakuş, Milli tenisçimiz Zeynep Sönmez dünya sıralamasında 52'nci sıraya yükseldi.
Haberiniz olsun istedim.

Bu işi beceremiyoruz!
Her ünlü cenazesinden sonra "Bir daha gelmem" diyorum ama gönlüm razı olmuyor, yine gidiyorum.
Kadir İnanır için bir saat öncesinden Muhsin Ertuğrul Tiyatrosu'na gittim. Bırakın oturmayı, ayakta duracak yer yok. Millet, tiyatronun girişine yığılmış, içeride sıcaklık 40 derece, nefes almanın imkanı yok. Sahneyi bile göremeden ayrılmak zorunda kaldım.
Peki bu kadar büyük bir katılım olacağı belli değil miydi? Neden daha önce ilan edildiği gibi bu tören AKM'de ya da Haliç Kongre Merkezi'nde yapılmadı?

Barbaros Hayrettin Paşa Camii'ndeki cenaze töreninde de aynı kaos sürdü. Bırakın tabutunun başında Fatiha okumayı, aileye taziye sunmak bile mümkün olmadı.
Bu cenaze törenlerini asla layıkıyla yapamıyoruz. Musalla taşına doğru kordonla çevrili bir koridor açmak, taziye bölümünü ve medya mensuplarının görüntü alacağı alanı önceden belirlemek bu kadar mı zor? Bir de cenazelere sosyal medyalarında "Ben de oradaydım" demek ya da ünlülerle selfie çekmek için gelenlerin oluşturduğu "kuru kalabalık" var ki, hiç çekilir gibi değil.
En üzüldüğüm noktayı ise en sona sakladım. Ortalık "hasretle kucaklaşanlarla" doluydu. Oysa hayat, dostlukları pekiştirmeyi ertelemek için öyle kısa ki... Önünüzdeki musalla taşı da bunu size anlatmıyorsa, kim anlatacak?

Duba terörü bezdirdi
Her dükkanın, işyerinin önünde bir trafik dubası. Neymiş efendim, o alanı kendi araçları park etsin diye İSPARK'tan kiralamışlar. Çoğu yalan, biliyorum. "Nerede belgeniz?" diye sormaya kalksan, arıza çıkarırlar, yediğin dayakla kalırsın. Bir arkadaş Beykoz'daki et lokantasının önünde 10 araçlık duba dizildiğine şahit olmuş. İyi de yandaki banka otomatından 5 dakikalığına para çekecek, ya da eczaneden ilacını alacak vatandaş ne yapacak? Bir de o lokantanın valeleri var. Arabanı bıraktığında 400 lira alıyorlar. İSPARK tarifesi ise 130 lira. Evini kiraya veriyorsun, o kiracı da başkasına iki katına kiralıyor, o hesap...
Oysa aracını hatalı park etsen alıp çekiyorlar. Çekiciydi, cezaydı, otopark ücretiydi derken binlerce lira bayılıyorsun. Soruyorum; koca arabaları çekiyorsun da o sahte dubaları niye çekemiyorsun?

Zap'tiye
Nebahat Çehre ile Prof. Canan Karatay'ın arasında 1 yaş var. Ben olsam Nebahat Çehre'nin dediklerini yapardım!

Gaf kürsüsü
"Her başarılı erkeğin altında bir kadın yatıyor." (Ne yaptın Safiye Soyman?)

Ne demiş?
"Hatun 'Şu anda mango passion fruit frappucino blended içiyorum, sen ne yapıyorsun?' dedi, 'Kahvede oralet içiyorum' diyemedim." (Sanal medyadan)