Utanarak söylüyorum, bu zamana kadar üç kez alkolden ehliyet verdim. Oh olsun bana! Ama inanın yapacak bir şey yoktu. Üçü de Çeşme'de gitti. Çünkü burada çok ciddi bir taksi sorunu var. Sayıları 30 civarı. Sezonda boş araç bulmak zaten problem... Diyelim bulduk; taksimetre o kadar ama o kadar tuzlu bir hesap çıkarıyor ki önünüze, benim gibi gariban bir gazetecinin bütün gece taksiyle dolaşması demek, maaşın yarısı demek. Haa bu arada korsan taksi olayı var, o konuya hiç girmiyorum. Hal böyle olunca en güzel araba arkadaşımın arabası deyip gece çıkarken birilerine yamanmaya çalışıyorum. Ama bunun da şöyle bir sakıncası var; o aracına yancı yazıldığın arkadaş nereye gitmek isterse oraya gitmek, gittiği yerde ne kadar kalmak isterse o kadar dayanmak zorundasın. Yok ben sıkıldım, yok benim uykum geldi, yok ben annemi özledim, olmuyor işte öyle. Bu da bende klostrofobik bir etki yapıyor. En son cumartesi akşamı Alaçatı'nın yeni favori mekanı Riders'tayız. Mekana ulaşım Camel Trophy'yi aratmadığı için, buraya taksi falan da gelmiyor. Bir ara daraldım ve bu duruma gelince zincire bağlı kuduz köpek gibi olurum ben. O zincir illa kopacak ve ben illa ki oradan uzaklaşacağım. Arkadaşlara "Gitsek mi?" dedim ama beni takan yok. O sırada deniz kıyısında açık havada değil de tavan arasında bir fare kapanındaydım sanki. Valla birileri Çeşme'deki taksi sorununa bir çözüm atmazsa herhalde ben artık kolay kolay dışarı çıkmayacağım. O tantana bütün gece kola içerek de çekilmez çünkü!