28 şubat, çarşamba sabahı, saat 10'a yaklaşıyor.. Nispetiye Caddesindeyiz.. Ayrıntılı yazıyorum, çünkü bu yeşil belediye otobüsünün şöförünün bulunmasını istiyorum.. Teşekkür etmek için..
Kırmızıda duruyoruz. Önümde bu otobüs.. Yeşil yandı, hareket etmedi. Arkasında korna kıyamet.. Aldırışsız bekliyor sağ şeritte.. Neden?..
Çünkü siren sesi var.. Çünkü sol şeritte bir ambulans var, gitmeye çalışan, yan aynada görülüyor.. Önü dolu gidemiyor..
Belediye otobüsü sağda durmaya devam edince, önü boşaldı. Boşalan şeride ambulansın yolunu kesen arabalar kaydılar, soldan.. Sol şerit açıldı, ambulans geçti, gitti.. Otobüs ondan sonra yürüdü.. O sırada arkasında bekleyenlerin hepsi kornalarına köküne kadar basarken.. "Sana mı kaldı, ambulansa yol vermek" diye küfür anlamına bu kornalar bilirsiniz..
Ercan solladı otobüsü.. Geçerken şöför mahalline baktım.. Nasıl tertemiz.. Sinek kaydı traşlı, 30-35 yaşlarında haza beyefendi biri..
İstanbul'da ilk defa siren sesi duyunca ne yapacağını bilen bir şöförle karşılaştım.. Güne nasıl mutlu başladım.
Teşekkürler, adını bilmediğim dostum..