"Etraf analiz doldu, bütün sosyal hesapları kapatasım var" diyor lise öğretmeni dostum...
En basit ve insanca şeylerde çuvallıyoruz...
Duygusal dünyamız çelimsiz, çocuklar bundan çok çekiyor...
Sevgilerimizde ya ihmalkarız ya da aşırı talepkar...
Sonra korkunç bir olay patlak verince birden "çok bilmiş" kesiliyoruz...
Bilmiyoruz oysa...
Zaten bildiklerimiz eylemlerimize zerre katkı yapmıyorsa, neye yararlar?
(Şu cümleleri ben içimden ekliyorum tabii, öğretmen dostumun bunları söyleyecek hali yok!)
***
Tv'de bir haber-yorum programı izliyorum...***
Bir annenin olaydan hemen sonra sosyal medyaya yazdığı şu cümle zihnimde çınlıyor: "İlgilenmek yerine internete emanet edilen, her 'ben iyi değilim' deyişinde aman kimse duymasın diye endişelenen ebeveynler yüzünden korkunç acı çekiyor oluşumuza nasıl yanayım!"***
Ezberlerimiz o kadar çok ki...***
Aile meselesi, erkeklik meselesi...
İnternetin karanlığı meselesi...
Konuşacak çok konu var ama önce bir susup her şeyi baştan ele alma zamanı...
***
NOT DEFTERİ
Beni zekasıyla kör etmek için yanında taşır. Bunu zalim olmak için yapmıyor, sadece tartışmaları kazanmak istiyor. (ABULRAZAK GURNAH / Sessizliğe Hayranlık)