Artık benim bile hatırlamakta zorlandığım kadar eski zamanlarda, bendeniz evli ve işsizdim. İşsiz derken, evlenince "Kendimi kocama ve evime adayacağım," diyerek kendi arzumla gazeteciliğe ara vermiştim. Çocukluk de, cahillik de, ne dersen de... Neyse işte çalışma hayatından bir anda evcilik oyununa geçince de afallamış ve kendimi mutfağa adamıştım. Emel Başdoğan sayesinde... Hatırlar mısınız, bir zamanlar Gülriz Sururi'nin sunduğu bir yemek programı vardı. Sonra o programda sunulan tariflerin yer aldığı kitaplar da basılmıştı hatta. İşte o program ve tariflerin ardında aslında Başdoğan'ın ismi olduğunu meraklısı dışında pek kimse bilmez. Emel daha sonra kendi programını hazırladı, kendi kitapları çıktı vs. İşte ben şu andaki, hani kendimim diye demiyorum pek lezzetli olan elimin ayarını ve yemek yapmanın da, oturup keyifle, vicdan azabı falan duymadan yemenin de, insanı mutluluğa eriştiren yollardan biri olduğunu, tamamen bu isme borçluyum. Emel Başdoğan'ın pratik tariflerine, aralara sıkıştırdığı işin püf noktalarına, onun mutfak kültürüne... Sonra ne olduysa ekranlardan uzak kaldı bu isim. Ve bingooo! Geçenlerde bir de ne göreyim, gündüz kuşağında tekrar karşımda.. Eski bir dostu, hatta hocamı görmüş gibi sevindim valla... "Ay ben yumurta bile kırmayı becerememmm," deyip, bu salaklıklarıyla hafiften övünen yeni nesil kadınlara tavsiyemdir: İstanbul Alman Lisesi mezunu, Boğaziçi, Viyana ve Paris'te biyoloji, sosyoloji, felsefe okumuş Emel'i izleyin de, gastronomik keyiflerin ve bilginin, hayatınızı nasıl değiştirebileceğini kendi gözünüzle görün. Tecrübe konuşuyor burada, unutmayın.