O kanlı gecenin üstünden 10 yıl geçti.
Bazı geceler vardır...
Saniyeler, dakikalar ve saatler geçmez.
15 Temmuz 2016 gecesi de böyle bir geceydi.
İstanbul'a çöken karanlık, sadece gecenin karanlığı değildi. Tank paletlerinin asfaltı ezdiği, savaş uçaklarının gökyüzünü parçaladığı, yüreklere korkunun düştüğü kara bir geceydi.
Boğaziçi Köprüsü'nden gelen haberler için herkes; "Şimdi ne olacak?" diyordu.
Aynı dakikalarda birileri de başka bir soru soruyordu.
"Elimizde ne var?" Çünkü silahları yoktu.
Tankları ve topları yoktu.
Ellerinde sadece bu şehrin emanetleri vardı...
Otobüsler...
Çöp kamyonları...
Kepçeler...
Dozerler...
Ve asfalt makineleri...
Ve şehri ayakta tutan binlerce emekçi...

***

İBB Genel Sekreteri Hayri Baraçlı, vakit kaybetmeden belediyenin imkânlarını harekete geçirilmesi talimatını verdi.
AKOM, İstanbul Valiliği, Emniyet ve diğer yetkililerle sürekli irtibat halindeydi.
Dakikalar, saatlerden daha kıymetliydi.
Kışlalardan çıkacak her tank, ulaşacağı her kavşak ve kontrol edeceği her meydan, Türkiye'nin kaderini değiştirecekti.
Tanklar durdurulmalıydı.
Silivri'den başlayarak kritik tüm yollar kapatıldı.
Kışlaların önüne otobüsler dizildi.
Çöp kamyonları bariyer oldu.
Nakliye araçları yol kesti.
Kepçeler, dozerler ve ağır iş makineleri tankların ilerleyebileceği güzergâhlara yerleştirildi.

***

Mücadelenin görünmeyen bir cephesini de İstanbul'un yollarını yapan asfaltçılar oluşturdu..
Asfaltçı şirketin patronu Reis sevdalısı bir Batmanlı idi.
O gece asfalt dökmek için değil, vatanı korumak yola çıktılar.
Dönemin İBB Genel Sekreteri Hayri Baraçlı'nın çağrısıyla, "Bize Her yer Trabzon" diyen Trabzonspor sevdalısı iş insanı binden fazla iş makinesi ve üç bine yakın işçisi ile yola çıktı.
Asfaltçı çocuklar aynı anda motor çalıştırdı.
Araçların farları karanlığı delip geçti.
Mesai saatini soran olmadı.
Kimse ücret de konuşmadı.
Çünkü o gece ekmek değil, memleketti mesele.
İstanbul'un yollarını yapan makineler, bu kez İstanbul'u darbeye karşı korumak için yollara düşmüştü.

***

Yenikapı'ya helikopter indirileceği bilgisi geldi.
Beklemek mümkün değildi.
İş makineleri bölgeye yönlendirildi.
Koca kepçeler ve ağır araçlar, helikopterlerin iniş yapabileceği alanları kapatacak şekilde konuşlandırıldı.
Tedbir olarak günlerce orada beklediler.
Türkiye'nin başka bir köşesinde ise Astsubay Ömer Halisdemir, darbeci General Semih Terzi'yi vurarak tarihin akışını değiştiren fedakârlığıyla şehit oldu.
Tankların önüne yatan insanlar vardı.
Bir de görünmeyen kahramanlar.
Direksiyon başındaki operatörler...
Kepçesini tankın önüne süren işçiler...
Çöp kamyonunu kışla kapısına çeken şoförler...

***

Bu dev organizasyonu kurmaya çalışan asfaltın çocuklarıydı.
Adlarını kimse bilmez onların.
O gece İstanbul sadece insanlarıyla değil; otobüsüyle, kepçesiyle, asfalt makinesiyle direndi.
Ekrem İmamoğlu İBB Genel Sekreteri Hayri Baraçlı ile Trabzonsporlu Asfaltçının işine anında son verdi.
Baraçlı bugün Kocaeli Büyükşehir Belediyesi Genel Sekreteri...
Asfaltçıların patronu ise mütevaziliğiyle işine bakıyor.
Bir ülkeyi sadece askerler değil, bir asfalt işçisinin cesareti, operatörün kararlılığı ve doğru zamanda verilen bir emir de kurtarır.