Dijital çağın müzik endüstrisi, hiç olmadığı kadar hızlı ve parlak. Bir şarkı birkaç saat içinde milyonlara ulaşabiliyor, listelerde zirveye oturabiliyor, sosyal medyada 'hit' damgasını yiyebiliyor. Albümlerde, playlist'lerde, kliplerde her şey kusursuz. Peki ya sahne? İşte orada tablo değişiyor.
Bugün birçok sanatçı stüdyoda ortaya koyduğu performansı sahnede tekrarlayamıyor. Çünkü artık stüdyo, sadece kayıt alınan bir alan değil; sesi yeniden inşa eden bir teknoloji laboratuvarı. Auto-Tune, pitch correction, layer'lar, yapay zekâ destekli vokal düzenlemeleri... Bazen sanatçının gerçekten söylemesine bile gerek kalmıyor. Mikrofonu tutmak yetiyor. Ortaya çıkan sonuç "dinlenebilir" ama gerçek mi? Tartışılır.

Canlı performansa gelindiğinde ise gerçek sesle yüzleşiyoruz. Nefes kontrolü yoksa, diyafram çalışılmamışsa, ses eğitimi alınmamışsa şarkı da dağılıyor. Bazı konserlerde şarkı başka bir notadan çalıyor, sanatçı başka bir perdeden okuyor. Orkestra Fa'da, vokal Do'da... Dinleyici ya fark etmiyor ya da fark etse bile "Olsun" diyor. Çünkü artık çoğu zaman beklenti müzikten değil, atmosferden, sosyal medyaya düşecek görüntüden ibaret.
Burada asıl sorun şu: Her sesi olan şarkıcı değildir. Her özgüven sahibi sahneye çıkamaz. Sahne, cesaretten çok disiplin ister. Eğitim ister. Yıllar süren vokal çalışması, doğru teknik, doğru repertuvar, bedenle sesi bir bütün olarak kullanabilme becerisi ister. Ama günümüzde 'hit' olmak, bu gerekliliklerin önüne geçmiş durumda.
Eskiden albüm, sahnenin bir provasıydı. Bugün ise sahne, albümün bir uzantısı bile değil. Çünkü albümde yaratılan illüzyon, sahnede sürdürülemiyor. Canlı performans, sanatçının gerçek kimliğidir. Orada filtre yoktur, kaçış yoktur. Ses ya vardır ya yoktur.
Dinleyici de bu dönüşümün bir parçası. Artık kusursuzluk aramıyor; samimiyet de değil çoğu zaman. "Eğlenelim yeter" noktası ağır basıyor. Bu da çıtayı aşağı çekiyor. Oysa müzik, yalnızca eğlence değil; emek, bilgi ve saygı isteyen bir sanattır.
Sonuç net: Teknoloji gelişti, evet. Yapay zekâ müziğe dâhil oldu, evet. Ama bunlar sesi olmayanı sanatçı yapmaz. Canlı söyleyemeyen, sahnede var olamaz. Eğitim şart. Disiplin şart. Ve en önemlisi, müziğe saygı şart! Çünkü albümde var olup sahnede yok olanlar, er ya da geç bu gerçekle yüzleşir.

ELİF ÇOHAZ'DAN BİR AYRILIK HİKAYESİ
Alternatif pop sahnesinin özgün seslerinden Elif Çohaz, yeni teklisi Sen İstedin ile dinleyiciyi enerjisi yüksek bir yüzleşmeye davet ediyor. Yakınlıktan kaçılan bir ilişkiyi konu alan şarkı, dramatik bir ayrılık hikâyesi anlatmak yerine, doğrudan bir hesaplaşma dili kuruyor.
Alternatif pop zemininde ilerleyen parça; yüksek temposu ve dinamik prodüksiyonuyla dikkat çekiyor. Synth dokular enerjiyi sürekli yukarıda tutarken, caz kökenli vokaliyle Elif Çohaz, şarkıya karakteristik bir ifade katıyor.
Teklinin sözü ve müziği Elif Çohaz imzası taşıyor. Düzenleme Elif Çohaz ve Ozan Türkan ortak imzasını taşırken, şarkının kapak ve klibiyle birlikte tüm görsel dünyası ise Anıl Tan tarafından hayata geçirildi.
Klibi, İstanbul'un ikonik atmosferiyle bilinen Beyoğlu sokaklarında çekilen Sen İstedin, şehrin dinamizmini şarkının enerjisiyle buluşturuyor. Sokak dokusu, parçanın yüzleşme hissini destekleyen doğal ve güçlü bir arka plan sunuyor.

MELONKALİK BİR MEYDAN OKUMA
Serra Arıtürk üzerinde titizlikle uzun süredir çalıştığı Pasaj Müzik etiketli yeni teklisi Melankoli tüm dijital platformlarda yayınlandı. Melankoli; Sabahattin Ali'nin her okuduğumda içimi titreten, anlam ve duygu bakımından en derin bağ kurduğum dizelerinin Ali Kocatepe'nin unutulmaz melodileriyle buluştuğu, Türk pop müziğinin iz bırakan eserlerinden biri. Nükhet Duru'nun benzersiz yorumundan sonra bu şarkıyı yorumlamak, öncelikle yorumcu olarak kendisine büyük bir meydan okuma olmuş.